Her tane, acı verdi.
Her tane, hatırlattı. Sanki unutmam mümkünmüş gibi.
Gece siyah suretini üzerime düşürse de, kar tanelerinin her biri asiydi; tıpkı benim gibi: aykırı.
Ve onun söylediği sözler o kadar gerçek dışıydı ki, elim ayağım birbirine dolanmıştı. O kadar beklenmedikti ki bu cümle, elim ayağım birbirine girmişti.
"Bana seni ver, ben de sana Defneyi."
Gerçekten böyle mi söylemişti?
Nefesimin son zerresini kullanarak konuştum; "Tekrar söyle. Ne dedin?"
Durumum kafasını karıştırmış gibi, bu halime anlam veremiyormuş gibi, SÖZLERİNİN BENİM İÇİN ANLAMINI bilmiyormuş gibi baktıysa da tekrar söyledi.
"Bana seni ver, ben de sana Defneyi."
Kalbim acımasızlığı karşısında direndi. "Defne... öldü." dediğini duydum kendi sesimin. Ayaklandım. Bu komik değildi.
BU KOMİK DEĞİLDİ!
