SİMAY’DAN…
Az önce ne yaşandı bilmiyorum. Ben de zaman mekân algısı tamamıyla durdu. Sanırım doktorlar Demir’e müdahale ediyorlardı. Sonra bir şey oldu durdular. Serhat da benim gibi donmuş bir şekilde bakıyordu. Bana Işıl Işıl gözleriyle bakan bebeğim doğurmak için canımı hiçe saydığım yaşasın diye kendi hayatımdan vazgeçeceğim bebeğim hareket etmiyordu.
“Serhat” dedim o da ağlıyordu.
Hayır yanlış dedim ağlamıyordu sanki gözlerinden yaşlar sicim gibi akıyordu. Sonunda müdahale etmeyi bıraktılar üzgün gözlerle yüzüme baktılar bir de Serhat’a bakıp “Çok üzgünüm” dedi doktor.
Üzgün müydü niye ki? Daha benim oğlum altı aylık. Bırak ölmeyi yaşamak için bile vakti olmadı ki. Onu emzirirken bazen memenin başını çıkarıp gözlerime uzun uzun derin derin bakardı. Şimdi bile o bakışlarını hissedi
