Sessizlik, şu dakikalarda en çok konuşan yanımız olmuştu. Evime doğru yürüdüğümüz yol boyu ikimiz de kendi kabuklarımıza çekilmiştik. Şikâyetim yoktu aslında çünkü düşünmeye ihtiyacım vardı. Düşünmek pek işe yaramasa da ihtiyacım vardı işte. Bir şeyleri rayına oturtmalıydım.
Eve girdikten sonra odama geçip yatağıma uzandım. Gerçekten de ne halt edecektim ben şimdi? Sonuçsuz kalan düşüncelerimin içinde kayboluyor, yolumu bulamıyordum. Her geçen saniye, nefret ettiğim çaresizliğin içine sürükleniyordum.
Odamın kapısı açılınca bakışlarım içeri giren Alparslan'a kaydı. Yüzüne şaşkınlıkla bakarken, sessizce yanıma gelip yatağıma oturdu. "Psikoloğa ihtiyacın varmış gibi görünüyorsun."
Cevabını duyunca güldüm. "Öyle mi?"
Başıyla onayladığında göz kırptı. "Şanslısın ki işinde başarılı bir karş
