Sabah uyandığımda içimde nefes almamı güçleştiren bir sıkıntı vardı. Dünkü konuşma yüzündendi. Ayaklarımı yataktan sarkıtırken mide bulantım hafif hafif kendini gösteriyordu. Kusmadan evvel bir şeyler yemeliydim. Mutfağa geçerken gözlerim etrafı taradı. Yoktu, gitmiş olmalıydı. Dünkü anlattıklarımdan sonra kalması aptallık olurdu zaten. Umursamamaya çalışarak mutfağa geçip bir şeyler atıştırdım. Yavaş hareketlerle evi toplayıp düşünmemeye çalıştım. Ama lanet olsun olmuyordu! Aklım ne kadar en doğrusu buydu dese de kalbim, aptal kalbim ağrıyordu. Gitmesi, istemesem de canımı acıtmıştı.
Derin bir nefes alırken kendime sakin olmamla ilgili telkinler veriyordum. Sağduyulu olmalıydım, en iyisi buydu. Hem eninde sonunda gidecekti benden. Ona oyun oynadığı- mı öğrenmeden gitmesi daha iyi oldu. Y
