Haftasonlarından hep nefret etmişimdir. Haftasonları, izin günleri, tatiller... Güneş ışığına çıkamam ve eve tıkılıp kalırım. Çocukken de annem bana haftasonlarını dar ederdi. En azından beni meşgul tutardı. Antrenördü, kurstu, özel dersti... Geçen seneye kadar yine iyi kötü meşguldüm çünkü yüksek lisans için tez yazıyordum. Haftasonları genellikle kütüphanede veya okulun laboratuvarında olurdum. Şimdi büyük bir boşluğa düşüyordum akşam olana kadar. O haftasonu hariç.
Biricik dışarı çıkmak için çok ısrar etmişti bana. Okuldan arkadaşlarıyla çıkmasını söyledim ama onlardan çekindiğini söyledi. Yaşadıklarından dolayı hâlâ kendini suçlu görüyor ve utanıyordu. Kendini biraz benim yanımda rahat bırakıyordu hatta ilk defa benden bir şey istiyordu. Hem de ısrarla... Kabuğunu birazcık olsun çatla
