“Arman dur!” dedim önüne geçerek, delirmişti. Gece vakti konağın altını üzerine getiricekti. Üstelik tüm kabahat benim üzerime kalıcaktı.
“Çekil önümden Helin!” dedi kükreyerek, kalbim deli gibi çarpıyordu. Sesini duyup gelicekler diye korkuyordum.
“Olmaz, belki yanlış da duymuşumdur. Hemen hiddetlenme,” dedim, kapıyı arkamdan iki kere kilitleyerek anahtarı avuç içime sıkıştırdım.
“Bunun yanlış anlaşılması mı var Helin!” dedi üzerime gelerek, ne yapmıştım ben? Neden söylemiştim ki? Avucuma sıkıştırdığım anahtarı almak için uzandığında, odanın öbür ucuna koştum hızla.
“Emin değilim tamam mı? Durduk yere başıma iş açamazsın!” diye bağırdım, ikimizde iki adım birbirimizden uzaktık. Ben her an yine kaçacakmış gibi duruyordum. “Konuşmam lazım! Bak elimden bir kaza çıkıcak!” Tekrar üzeri
