Kollarının arasında küçük bir çocuktum ben. Bir kadın değildim, ona aşık değildim, onun da bana söylediği aşkı yoktu o anda. Özlediğim baba korunaklığını veriyordu bana. Aradığım gücü, kimsenin uzanamadığı bir hayatı veriyordu o kolları. Çikolata sinmiş kokusu hayatımın tek güzel zamanları olan çocukluğumu veriyordu, gözlerinden akan yaşlarla içine çektiği nefesi ise gerçek bir dostluğu.
Yüzümü avuçlarının arasına aldı, gözleri gözlerimin o kadar yakınındayken;
"Pişman olma sakın. Yaptığın hiçbir şeyden pişman olma. Korkak falan da değilsin sen! Kendi hakkını kendin almışsın ondan. Sakın pişman olma." dedi.
"Ben ondan hakkımı almadım. Ben ona huzuru verdim, o ise beni nefes alırken ölüme itti."
Gözlerini kapadı, usulca;
"Söyleme böyle. Seni seviyorum ben, senin alacağın her nefes beni
