"Lütfen izin verin de içeri gireyim, müdürle konuşursam o kabul eder."
Askerler, olmayacağı konusunda artık beni ikna etmeye çalışmıyorlardı. Bakışları sert olanı,
"Asabımı bozma da çekil git şuradan!" diye bağırınca biraz tırsıp geri çekildim.
Öyle ya hangi mahkum tahliye olduktan sonra çıkıp tekrar gelirdi ki esaret edildiği yere. Belki bu konuda bir ilki yapıyor olabilirdim. Umurumda da değildi zaten. Neriman ablayı görmem, onunla beş on dakika bile olsa konuşmam, o telkin eden sözleri ile teselli bulmam şarttı. Şarttı çünkü yeniden ona dönecek kadar kimsesizdim, yeniden omzunda ağlayacak kadar kimsesiz. Sözleri ile önüme bakmaya ihtiyaç duyacak kadar da karamsar.
"Bir telefonla sorsanız?" diye bir kez daha şansımı deneyecekken karşıdan gelen Doktor Şirin'i görünce uzun zamandır ayr
