Hayat; küçükken seni parka götürüp de oyunun en güzel yerinde “Hadi eve gidiyoruz.” diyen bir anneydi benim için. Ne zaman mutlu olsam, “Bu kadar mutluluk sana fazla.” deyip karanlığa sürüklüyordu beni.
Gözlerimi açıp da bulanık olan etraf netleşmeye başlayınca, ilk saklandığımız yerde olduğumuzu görüp gözlerimi devirdim. Yine mi becerememiştim yani?
Ne vardı ki birazcık ölsem ya!
"Sonunda be." diyen Ela'ya çevirdim bakışlarımı. "Poyraz iki gündür anamızdan emdiğimiz sütü burnumuzdan getirdi." deyip kaşlarını çattı. "Sanki ben ateş ettim."
"Rüzgar?" Konuşunca karnımda hissettiğim acıyla kurşunun nereye geldiğini de anlamış oldum.
"İyiyim ben." deyip zaten kapısı açık olan odaya daldı Rüzgar. "Hepimiz iyiyiz."
"Tayfun?"
"Bak onun için aynı şeyi söyleyemem. Bu gidişle polise vereme
