Bulutlanan gökyüzümde kanatlanan kelebeğimsin...
Gece uyanıp da bir kriz daha geçirince, Poyraz'ın sabahki ilk işi klinik araştırmak oldu.
"Saçmalama. Baban yakalar hepimizi." desem de o beni hiç takmayarak hararetle bir yerleri aramaya devam ediyordu.
"Poyraz dedim!" diye bağırarak telefonu elinden alınca salondaki herkes şaşkınlıkla baktı bana. Tamam, kesinlikle o kahvaltılıklarda bir şey vardı. Nereden geliyordu acaba bu cesaret?
Poyraz ters ters bana bakarken, tabi ki de ölesiye tırsıyordum.
"Ne yapıyorsun sen?"
"Ya önce bir insan gibi dinlesene beni." diyerek ona bakarken, uzattığı eline bakarak telefonu arkama sakladım. "Önce konuşalım, sonra ararsın nereyi arayacaksan."
"Bence siz konuşun. Ben şöyle yandan yandan kaçayım, yaralarım bile iyileşmedi benim. Acıyın şu gariban
