İntihar etmek benim işim.
Ver bana damardan Sen’i, gör bak nasıl ölüyorum..!
Yeni bir gün yeni bir kriz demekti artık benim için. Allah'ın belası adamın bana yaptıkları yetmiyormuş gibi bir de bunu salmıştı başıma.
Yatakta yavaştan titremeye başlarken, sakin kalmaya çalıştım. Bir saate kalmaz bitecekti her şey. En fazla bayılırdım. Ve inşallah bayılmadan önce hiçbir boka yaramayan o kafamı da bir yerlere çarpıp beynimi dağıtırdım da kurtulurdum bu işkenceden.
Poyraz her zamanki gibi sormadan odaya dalarken, içimden tüm küfürleri etmeye başladım. Resmen G.O.R.A filminde her seferinde her yerden birden çıkıp “Bir cisim yaklaşıyor.” diyen gereksiz karakter gibiydi.
"Günaydın."
"Bak bakayım aymış mı gün?" diyerek sinirle soludum. "Defol git, uyuyacağım ben."
"Bu titremeyle biraz zor
