Hayatımda ilk defa bana uzanan eli korkmadan tuttum ben.
Avucunda yalanlar sakladığını bile bile.
"Sözde senin bana bakman gerekiyordu." diyen Rüzgar'a bakıp gülerken hiç durmadan çalan telefonumu elime aldım. Ayağa kalkıyordum ama pek yürüyebildiğim söylenemezdi. Telefonu tekrar meşgule atarken, içeri giren Poyraz'a ters bakışlarımı dikip bana bakmasını sağladım.
"Ne var?"
"Ne istiyor o adamlar senden?"
"Beni."
"İyi de neden?"
"Sana ne Damla!" diyen Poyraz'a baktım sinirle.
"İyi bak halime Poyraz. Seni bulmak için bu hale soktular beni."
"Ne yapayım Damla? Gidip asıl Poyraz benim deyip boyun mu eğeyim onlara? Ya da kardeşimi mi atayım önlerine alın size Poyraz diye. Söylesene ne istiyorsun?" diye bağıran Poyraz'a bakarak "Hiçbir şey." dedim. "Senden hiçbir şey istemiyorum.
