Feza'dan
Gözlerimi üzerime çöken yorgunlukla açtım. Uyku mahmurluğu yüzünden ilk başta nerede olduğumu anlayamasam da ellerimin bağlı olduğunu hissetmiştim. İyice kendime gelince bir depoda olduğumu fark ettim. Ellerim ve ayaklarım bağlı bir şekilde sandalyeye bağlanmıştım.
" Kimse yok mu ? " diye bağırdım belki bir ümit sesimi duyan olur diye fakat sesimi duyan biri çıkmamıştı. Hoş sesimi duysalar bile beni kaçıran insanlardan medet ummam saçmalık olurdu. Bırakacak olan insan neden kaçırsındı ki. Yine de mümkün olduğunca ses çıkarmak için uğraştım. Beni bırakmasalar bile en azından dışarıyı görebilirsem belki çıkış yolunu da bulabilirdim. En azından planım bu yöndeydi.
" İmdat."
" Yardım edin."
" Kimse yok mu ? "
Bu ve bunun gibi nice şey söylememe rağmen bir Allahın kulu gelmemiş
