Üzerimde beyaz bir elbise vardı, alt kısmını bilerek geniş seçmiş yengem, karnımı elinden geldikçe saklamaya çalışmış belli. Nikah memuru eve gelecekti. Biz bizeydik. Tek fark nikahta değil cenazedeydik. En azından benim için.
Gülümseyen tek kişi yengemdi. Aynada gördüğüm yüz yabancıydı bana. Öyle ki Serra bile sessizleşmişti. O kadar çok korkuyordum ki ortalıkta Serra falan kalmamıştı çünkü şuan ne kendime güvenim, ne savaşacak gücüm ne de öfkem vardı.
Bir kaos, bir yıkımın içindeydim. Elimi karnıma götürdüm " iyi olacağız merak etme. Anne o kadar kolay pes etmez. " 2 ay sonra 20 yaşıma girecektim. Bir ay sonra ise Mete 26 yaşını bitirecekti. İkimizin doğum günü öncesi cenaze günümüzdü.
Dün akşam uyandığımda tekli koltukta oturup içki içtiğini gördüm. Beni dedemin öfkesinden çekip a
