Sekiz Gün Sonra - Pazartesi -
Eylül'ün Anlatımından Devam
Kollarımı birbirine bağladığımda Asena gelip yanıma oturdu. "Al bakalım. Bunu sana getirdim."
Elindeki tosta baktım. "Aç değilim ben."
"Açsın Eylül. Lütfen ye. Günlerdir burada oturuyorsun, doğru düzgün bir şey de yemiyorsun. N'olur ye."
Omuz silktim. "Yok, gerçekten aç değilim. Acıkırsam yiyorum ki zaten."
"Aynen, bayılıp kalmayacak kadar yiyorsun." nefesini bırakıp önüne döndü. Bense hiç bakışlarımı yoldan ayırmamıştım zaten.
"O geldiğinde burada olmam gerekiyor." diye mırıldandım. Kapının önünde onu beklemeliyim. Gelecek çünkü. Demir gelecek.
"Eylül bazen sana vurup kendine getirmek istiyorum." öfkeyle mırıldandı. "Ama yapamıyorum da, acın var."
Derin bir nefes alıp Asena'ya döndüm. "Demir ölmedi. Gelecek."
Tekrar
