23.Bölüm
Kapı henüz kapanmıştı. Akşam ışığı camlardan süzülüyor, ofisin içindeki gölgeleri uzatıyordu. Melis ve Karan hâlâ birbirlerine yakındı. Plaza yavaş yavaş boşalıyor, mesai bitiminin o gevşek uğultusu katlara yayılıyordu. Ama onların bulunduğu odada gevşeme yoktu. Havada karar verilmiş bir şeyin ağırlığı vardı. “Artık saklamayacağız,” demişti Karan. Melis’in gözlerinde temkin vardı. Ama geri çekilmemişti. Kapı yeniden çalındı. Bu kez beklemeden açıldı. Karan’ın babası içeri girdi. Odanın sıcaklığı birkaç derece düştü sanki. Bakışları önce oğluna, sonra Melis’e kaydı. Mesafe kısaydı. Atmosfer açıktı. İnkâr payı yoktu. “Demek inkâr etmedin.” Sesi sakindi ama içinde sert bir çizgi vardı. “Hayır,” dedi Karan. Adam birkaç saniye sustu. Sonra yavaşça başını eğdi. “Basın açıklamasında yet
- Yazar
