22.Bölüm
Öğleden sonra güneş, şirket binasının camlarına eğik vuruyordu. Sabahın keskin, net ışığı çekilmiş; yerini sarımsı, ağır bir parıltıya bırakmıştı. Plaza her zamanki gibi çalışıyordu. Klavyeler tıkırdıyor, asansörler inip çıkıyor, toplantı odalarının camlarında siluetler kayıyordu. Her şey olağandı. Ama havada elle tutulamayan, ince bir gerilim vardı. Karan masasının başında oturuyordu. Önündeki dosya açıktı; sayfalar sabit, bakışları dalgındı. Okumuyordu. Sadece bakıyordu. Telefon titrediğinde başını yavaşça kaldırdı. Ekrandaki isim, günün tonunu değiştirmeye yetti. Babası. Aramayı hemen açmadı. Bir saniye. Belki iki. O iki saniyede içinden geçen tek düşünce şuydu: Bu kadar hızlı mı? Sonunda cevapladı. “Evet baba.” Karşı taraftaki ses sakindi. Fazla sakindi. Yıllardır tanıdığı bir
- Yazar
