Gecenin yorgunluğunu üzerinden hâlâ atamamıştı. Rüyadan sonra doğru düzgün uyuyamamıştı. Karnına dokunurken içinde garip bir huzursuzluk vardı. Sanki her an bir şey olacakmış gibi bir his...
Gün henüz tam doğmamışken, telefonun titreşimi o sessizliği böldü.
Arayan: Korhan.
Ekrana bir süre baktı. İçinden "Ne istiyorsun daha sabahın köründe..." diye geçirdi.
Sonunda açtı.
Sesi buz gibiydi.
“Ne var?”
Korhan’ın sesi, karşıdan her zamanki gibi soğuk ve ölçülü geldi.
“Rana… iyi misin?”
Rana gülümsedi ama alayla.
“Ne zaman gerçekten umursadın da şimdi ‘iyi misin’ diye soruyorsun Korhan?”
Korhan kısa bir duraksama yaşadı.
“Rüya gördün mü? Adamlar sabaha karşı evin ışıklarının açık olduğunu söylediler. Uyuyamamışsın.”
“Ne zaman gece gözetlemekten vazgeçeceksin?” dedi sertçe.
“İyi miyi
