Bazen bir ay, bir insanın hayatına yıl kadar iz bırakır.
Benim için de öyle oldu. Şirketteki ilk günümde ayaklarım ürkek, ellerim terliydi. Ama şimdi... artık her sabah asansörün kapıları açıldığında, içeriden gelen kahkaha seslerini duyunca içim ısınıyordu. O seslerin bir parçasıydım artık. Sadece bir çalışan değil, bu küçük ama sıkı dokunmuş yazılım ekibinin bir üyesi...
Beşinci kat her zamanki gibi sakindi. Kodların, ekran ışıklarının, kahve kokusunun ve hafif lo-fi müziğin birbirine karıştığı kendine has bir ritmi vardı buranın. Ama artık o ritmin içinde yürüyordum.
Masama doğru ilerlerken Simay, ekran başından başını kaldırıp göz kırptı. “Günaydın, sabahın kahramanı! Sabah bulantısı atlatıldı mı?”
Güldüm. “Bugün midem suskun, ama uykusuzluk revaçta.”
Ali, yan masadan dönüp kısık
