Korhan, salonun geniş camlarından dışarı bakarken, gece İstanbul’un omuzlarına ağır bir örtü gibi iniyordu. Şehrin ışıkları, gözlerinde yorgun ama uyanık bir parıltı yaratıyordu. Arka planda klasik bir müzik çalıyor, notasız bir huzur yaratmaya çalışıyordu ama Korhan’ın içinde o huzura yer yoktu bu akşam.
Laçin mutfaktan elinde bir fincan çayla geldi. Gözleri, Korhan’ın sırtındaki gerginliği hemen yakalamıştı. Sessizce yanına oturdu.
“İçin kıpır kıpır yine,” dedi usulca. “Bir şey mi oldu?”
Korhan başını ona çevirdi. Gözlerinin içine bakarken, yüzünde alışıldık o nazik, dengeli ifadeyle cevap verdi:
“İdris meselesi hâlâ tam kapanmadı. Adam bir şekilde hala altımızı kazıyor.”
Laçin’in yüzü hemen ciddileşti. İdris ismi yeterince açıklayıcıydı.
“Ne yapmayı düşünüyorsun?”
Korhan kısa bir
