Laçin pencerenin önünde durmuş, Ankara’nın gece ışıklarına bakıyordu. Şehrin gövdesinde parlayan binlerce lamba, ona bir başka dünya gibi görünüyordu — ışıltılı, uzak ve suskun. O an arkasında Korhan’ın ağır adımlarını duydu. Yavaş, güvenli, kendinden emin…
Bir anda, sırtında onun sıcak nefesini hissetti.
Korhan ellerini Laçin’in beline koydu. Tenine değdiği an, Laçin’in nefesi hafifçe kesildi. Ardından kolları onun gövdesine dolandı, dudakları ensesine yavaşça değdi.
“Bu gece seni unutmak değil… seni ezberlemek istiyorum,” dedi Korhan.
Bu söz bir dokunuş kadar etkiliydi. Laçin başını hafifçe yana çevirdi, göz göze geldiklerinde Korhan’ın gözleri bir yabancıya değil, sadece ona aitmiş gibi bakıyordu. İçindeki yorgun adam, sadece onunla iyileşiyordu.
Korhan, Laçin’i yavaşça kendine dön
