Korhan, yüzüne yeniden soğukkanlı bir maske takıp salona döndü. Ama Laçin, onun gelişini sessizce izleyen bir yargıç gibiydi. Çatalını masaya bıraktı, ellerini kucağında kenetledi.
— “Kimdi o?” dedi, sesi ne fazla sert ne de fazla yumuşaktı; tam ortasında, tehlikeli bir dinginlik vardı.
Korhan kısa bir an duraksadı. “İşten biri,” dedi net ama kapalı bir tonla.
Laçin’in gözleri kısmıldı.
— “İşten biri… Ama seni öyle öfkelendirecek kadar önemli biri mi?”
Korhan’ın dudak kenarı gerildi. “Boşver, önemsiz bir konu.”
— “Önemsiz mi?” Laçin hafifçe güldü, ama o gülüşte neşeden eser yoktu. “Korhan, bakışların hâlâ öfke kusuyor. Beni saf sanma.”
Bir sessizlik oldu. Korhan cevap vermedikçe, Laçin’in aklında çoktan bir isim beliriyordu. Yüzüne gölge gibi düştü o isim.
— “Yine ona mı gittin?” d
