Villa o sabah sessizdi. Bahçedeki güllerin arasından süzülen hafif rüzgâr, oturma odasındaki ağır havayı dağıtmaya yetmiyordu. Korhan’ın annesi, elindeki fincandaki kahveyi yudumlarken gözlerini Laçin’in mutfakta dalgın dalgın duran siluetinden ayıramıyordu. Kadının omuzları düşük, hareketleri yavaş, bakışları sanki hep uzaklara takılıydı.
Korhan içeri girer girmez annesinin dikkatli bakışlarını fark etti.
— Konuşmamız lazım, dedi annesi, sesi sakin ama derin bir kararlılık taşıyordu.
Korhan koltuğa oturdu, kaşlarını hafifçe çatarak bekledi.
— Bu kız, böyle devam ederse… Annesi bir an durdu, bakışlarını mutfağa kaydırdı. İçten içe eriyor, farkında mısın?
— Ben farkındayım da… o kabullenmeyi reddediyor. Bebeği istemiyor.
— Çünkü o bebek onun değil, diye kesti annesi. Ama… olabilir.
K
