Restorandan dönüşte, arabanın içinde hava neredeyse dışarıdaki gece soğuğundan daha serindi. Korhan direksiyona bakarak sessizce yol alıyordu, Laçin ise cama dönmüş, şehrin ışıklarını izliyordu.
Bir süre sonra sessizliği Laçin bozdu.
— On gün boyunca… Bir kez bile mi aklına gelmedim?
Korhan gözlerini yoldan ayırmadan kısa bir nefes verdi.
— Laçin, öyle söyleme. Çok yoğundum, her şey üst üste geldi…
Laçin başını ona çevirdi, bakışları sertti.
— Yoksa böylesi… daha mı iyiydi senin için? Benim varlığımı unuttuğun, kendince rahat ettiğin on gün…
Sesinde hem kırgınlık hem ince bir alay vardı.
Korhan bakışlarını ona çevirmeden konuştu.
— Asla öyle düşünme. Sana haksızlık ettim, kabul ediyorum… Ama bu söylediğin… ağır.
Laçin dudaklarını birbirine bastırıp tekrar camdan dışarı döndü.
—
