O konuşmanın ardından konaktakiler ile tanışmıştım. O gün otogarda gördüğüm kızın Ömer'in kız kardeşi Naze olduğunu öğrendim. Naze çok tatlı, naif ve sıcakkanlı bir kızdı ama biraz fazla konuşuyordu. Bir de Rezan vardı. Rezan Eroğlu aşiretinin bir diğer oğluydu. Bu insanların içerisinde en sevmediğim kişi Lorin Hanım olmuştu. Sürekli suratı asık, hiçbir şeyden memnun olmayan haliyle bize bakıp duruyor, olur olmadık kişilere çatıyordu. Evlerinde üç çalışan olan Eroğlu konağı hayli büyük ama sessizdi. Bana en üst kattaki Nazenin karşısındaki odayı vermişlerdi. Bu katta Naze dışında Ömer'de kalıyordu. Babama ise bir alt kattaki odalardan birini ayarlamışlardı.
Kahvaltı yaptıktan sonra bana ayrılan odaya geçtim. Camın önündeki koltuğun üzerine oturdum. Sabah Besre'nin dedikleri aklıma düştü.
