Hastaneden çıktıkların da derin bir nefes aldı kadın.
"Sanırım artık konuşmalıyız." dedi.
"Şurada oturalım mı?" diye sordu genç adam ileride ki kafeyi göstererek.
"Olur."
Her adım atışında ılık rüzgar yüzüne çarpıyordu. Bir kaç saniye için de Mert'in telefon sesi yankılandı kulaklarında. Göstermeden meşgule atmıştı. Arayan Hülya idi.
"Sevgilin değil mi arayan, neden açmadın?" dedi kadın yüzüne bakmadan.
"Hesap mı soruyosun?"
"Hayır." dedi kadın.
"Soramazsın zaten."
Sandalyenin birini sertçe çekerek oturdu.
"Bak Sıla ikimiz de istemediğimiz saçma bir oyunda bulduk bir anda kendimizi. Ama şuan içinde bulunduğumuz durum fazlasıyla gerçek yani bu bebek..."
"Biliyorum." dedi Sıla "Onu aldıracağım."
Böyle bir cevap beklemiyordu. Yani sevdiği adımın bebeğini taşıyordu onu doğu
