Gül Çiçek Hancıoğlu
Kimsesizlik insanın sırtında ömür boyu bir yüktü. Anne ve babanın yokluğunu bir şekilde bastırmaya çalışsan da olmuyor, seni büyük bir yoksunluğa sürüklüyordu. Özellikle aklında hep biriktirdiğin güzel anılar varken... Kalbin sıkışıyor, özlem he yanını yakıp kavuruyordu.
Ama şimdi beni sıkıştıran başka bir şey vardı.
Yalan!
Herkesin bildiği ama benden sakladığı şeyler. Gözlerimi kapatıp içimde tuttuğum nefesi sıkıntıyla verdim "Ne oldu?" diye soran Arda ile başımı ona doğru çevirdim. Yeni öğrendiğini söylemişti. Yapmayabilirdi ama söylemişti bana gerçeği. Ne kadar kızsam da herkesten daha fazla yanımda durmuştu.
"Hiç" demeyi tercih ettim. Derdimi anlatmak her daim zordu benim için. Gözümün önünden gitmeyen babamın yüzü ve gerçekler yeterince boğmuyormuş gibi bir
