“Bakar mısınız?” Diye seslenen müşteriye koşarak gitmişti Gül Çiçek. Yüzünde asla eksik olmayan tatlı tebessümünü bahşetmiş, elini önünde saygıyla bağlamıştı. Daha ilk günleriydi işte ve ister istemez heyecanını belli ediyor, sürekli dudaklarını ısırıp hızlı hızlı nefes alıp veriyordu. Derince yutkunup sakinleşmeye çalıştı. İş basitti işte. Garson olmakta ne vardı ki?
Evet yapabilirdi. Çenesini dikleştirdi, son kez boğazını temizledi “Buyrun” deyip tebessümüne devam etti.
Karşısında ki adamın ismini bilmiyordu lakin geldiğinden beri sürekli Gül Çiçeği çağırıyor, sadece ona sipariş veriyordu. Ancak bunu sorun etmemişti. Sonuçta buranın sahibi bu duruma sevinirdi ve emindi ki bahşişler kendisine kalırdı.
“Bana en güzel tatlılarınızdan getirir misin?” gülüşü dudaklarında asılı kaldı. Nas
