Umay Hancıoğlu
Akşam hem ben ve Onurun hemde Gül Çiçek ve Arda’nın nikahı kıyılmıştı. Biz zaten evliydik aslında ama asla evli olduğumuzu anlayamamıştık. Benim ruhsal bunalımlarım asla bitmemişti. Ne zaman aramızda bir şey olacak olsa bir şekilde engellenmişti. Şimdi banyoda ki aynada aksime bakarken düşündüğüm tek bir şey vardı.
Ben neden hayattaydım?
O kız...o gencecik kız gözlerimin önüne düşmüştü. Tıpkı abim Emir gibi...yine çaresiz bakan o küçük kız Berfin olmuştum bir anda. Oysa ne kadar da mutluydum o an. Onurun varlığı bile beni benden geçirmişti. Ama şuan onun üzerine bile yük hissediyordum kendimi. Onunda bir hayatı vardı ve onu yaşayamıyordu. Bir anda bana bağlanmıştı. Sanırım onun için ayak bağıydım. Bu süreçte o da en az benim kadar yoruluyordu farkındaydım. Nasıl bu raddey
