Sergiden sonra hayatımı düzene sokmaya çalışıyordum. Emre’yi o galeri kapısının dışında bırakmak, o an bana iyi gelmiş gibi hissettirse de, içimdeki boşluk bir türlü dolmuyordu. Her sabah uyandığımda kendime “Bugün yeni bir başlangıç yapacağım,” diyordum, ama ne zaman düşüncelerime dalsam, zihnimde hep onun gözleri beliriyordu.
İstanbul’da prestijli bir sanat vakfıyla çalışmaya başladığım günlerden birinde, bir toplantıda onu gördüm. Kerem… Zarif bir gülümsemeyle salona girdiğinde, herkesin dikkatini çekmişti. Otuzlu yaşlarının sonlarında, kendinden emin bir duruşu vardı. Konuşmaları içtendi, ama en çok da gözlerindeki sakinlik beni etkilemişti.
Toplantıda birkaç fikir paylaştı, sonra ben de aynı konu üzerine düşündüklerimi söyledim. Bizi bir araya getiren, o projeydi. Kerem, toplantıdan
