"Ne bokuma bu saatte arıyorsun?"
"İyi misin?" Sakinleşmek için derin bir nefes alıp ayağa kalktım. Arayan Ege'ydi.
Birkaç saniyelik kendime gelmem için tanıdığım zamanın sonunda onun sesini ancak idrak edebilmiştim.
Bir kere daha aynı soruyu sorunca ağladığına emin oldum.
"İyiyim, iyiyim de önce bir sakin olur musun Ege? Ne oldu?"
"Rüyamda gördüm seni."
"Kabus." diyerek onu düzeltmemle gülüp sesli bir şekilde burnunu çekti.
"Öyle oldu valla. Stella ölüyordu, sonra ben sana kalıyordum. Ciddi anlamda kabustu. Bir an hiç uyanmayacağım sandım ya lan."
Sinir bütün hücreme yayılmayacaktı tabii ki.
Ben onun ciğerini bilirdim.
Şimdi 'ciğer' dedim çünkü boklu bez deyip sizin midenizi bulandırmak istemem.
Gördünüz mü, demedim.
"Neredesin kuzum? Söyle, geliyorum. Seni ve Stella'yı tüm
