Akın'ı da alıp çıktım. Azer eve geri götürmesi için güvendiği bir adamını bırakmıştı arkasında. Arabaya bindim ve Azerlerin konağına gittik.
Yanımda Azer olmadığı için biraz çekinerek girdim. Akın girer girmez 'abi, aba' diye bağırarak koşturmaya başladı.
O çocuklarla oynamaya başlayınca bende etrafta kimse varmı diye bakındım. Dilan yalnız başına otıruyordu. Beni görünce yanına çağırdı hemen.
"Bir çocuğu yalnız büyütmek çok zor Narin, çok cesursun tebrik ederim"
"Evet zor ama annelik işte öyle seviyorki insan herşey kolaylaşıyor"
"Belki biliyorsundur bende boşandım" sesinden buna hala üzüldüğünü belli oluyordu.
"Sonrasında çok zorlandım" dedi.
"Duymuştum, en azından ailen sırt çevirmemiş sana" diyip güldüm burukça.
"Neyse ki benimle Akın vardı, onunla yeniden doğdum denebilir"
