Gece bitmiş, davetin konukları arabalarına binerek yalıdan ayrılırken girişteki bahçenin park alanında duran Sahra ile Celal hala yakın duruyorlardı. İkisinin de aracı çalıştırılmış vaziyette kendilerini beklerken vedalaşma vaktinin geldiğini anlamak zor değildi.
"Ben, bilmiyordum." diyerek araçlardan yana yürümeye devam etti Sahra. Yanında adımlayan uzun boylu adam sessiz bir nezaketle konuşmasını dinlemekteydi.
"Yani..." deyip durarak ondan yana döndü Sahra.
"Bir bahanem yok ve, çok saçma bir şekilde..." diye devam ederkensözünü kesen Celal:
"Nasıl hissettirdiğini anlayabiliyorum." diye gülümsedi. Sahra'nın mahçup tebessümü başını eğmesiyle gizlenmiş, Celal bu gülüşü görmek için kısa boylu kadına doğru başını eğmişti. Aralarında uçurumlar yoktu tabii ama sözü edilecek bir mesafeyl
