Ertesi sabaha istemediği o yatakta, hiç istemediği kollar arasında uyanmıştı Sahra.
Aşktan uzak, sevdadan yoksun bir yatakta olduğunu zannediyordu. Oysa sıcağı bile öyle hasret doluydu ki, bunu şimdilik ancak Han hissetmekteydi.
Günah işlememişti ya, sadece bu genç kadını sevmiş, kadere boyun eğerek düşmanının yatağındaki yasağa tutulmuştu. Ne gecesi vardı şimdi, ne gündüzü…
Oysa Sahra ona hiç de kendisi gibi âşık ya da hevesli bir bakış atmıyordu. Bu durumdan elbette zaman zaman çok sıkılıp bunaldığı oluyor, işe bir nokta koymayı düşünüyordu. Fakat ön plana çıkar zannettiği gururu bu kadının karşısında dizleri üzerine çöküp boyun eğmekteydi. O yüzden bu hikâyenin sonu öyle ya da böyle bir birliktelikle son bulacaktı biliyordu.
Aksi söz konusu bile olamazdı.
Şimdi durmuş kendisi o
