Son olanların üzerinden birkaç gün geçmiş, Sahra hala annesiyle konuşabilmiş değildi. Han’a da gitmiş değil ki son karşılaşmalarındaki sapıkça halleri ondan uzak durması için yeterliydi. Annesini rehin aldıktan, onca şey yaptıktan sonra sırnaşarak kendisini affettireceğini mi sanıyordu?
Gerçekten buna inanıyor muydu?
Ayrıca anlamlandıramadığı bir şey daha vardı Sahra’nın.
Hangi ara bu hale gelmişler, ne zaman bu kadar sıkı fıkı olmuşlardı?
O kendisini öldürmek isteyen bir cani, kendisi yanlışlıkla eline düşmüş masum bir canken, işler nasıl bu raddeye varmış, nasıl olmuş da sürekli dip dibe gelir olmuşlardı?
Üstelik aklından yine aynı şeyler geçiyor, ona gitmeyi düşünüyordu.
Düşünmemeliydi.
Düşünmeyi geç, asla böyle bir şey yapmamalıydı.
Lakin duramadı.
Yine duramadı ve kal
