Dakikalar ilerlerken aynı karanlığın içinde, aynı kimsesizlikle yatıyordu Cengiz Han. Aslında kimsesiz değildi. Hatta denilebilirdi ki oldukça geniş ailesinde kimsesiz birçoklarının kimsesiydi.
Şu dakikalarda ise yanında bir tek sevdiği kadın bulunmaktaydı. Şansa bak ki etrafta ya da ev içerisinde de kimsecikler yoktu. Kaderin bir cilvesi miydi bilinmez ama Sahra’nın belki de bir daha asla bulamayacağı bir fırsattı.
Yerde yatan adamın kanla kaplı beyaz gömleğine hayretle bakıyordu Sahra. Gömlek üzerindeki kan halkası her geçen saniye biraz daha büyüyor, Sahra heyecan ve şaşkınlıktan ne yapacağını bilemeyerek öylece beklemekle yetiniyordu.
Cengiz’in ise zaman geçtikçe göz kapakları daha bir ağırlaşıyordu. Aslında herhangi bir acı hissetmiyordu, ama yine de durumunun kritikliği gözler
