Günler sonra korku ve tedirginlik yüzünden ayakta durmakta zorlanan Sahra bayılmış, zar zor uyandığında kendisini yine aynı odada bulmuştu. Karşısındaki sandalyede rahatça oturan adamın ürkütücü gülümseyişine karşılık veremeyerek bakışlarını kaçırıp yattığı yerden kalkmaya çalıştı. Bedeni bir kum torbası gibi yere yığılmıştı, değil kalkmak hareket etmeye bile güç bulamıyordu.
"Sahra Han, iyi misin?" diye soran adama yorgunca başını salladı.
“Acıktın mı?” deyişine de aynı şekilde karşılık verdiğinde:
"Ne yemek istersin?" diye sordu Cengiz, yüzü hala gülüyordu. Omuz silken kadına doğru ilerleyip başına dikilerek:
“Konuşmak yok mu?” dediğinde korkuyla yutkunduğunu gördü.
“Yorgunum.” Diye usulca söylenen kadının alnına bir öpücük kondurarak:
"Gel bakalım." Deyip kucaklamış, kendi odasına
