Ellerini ağzına kapatmış, nefesini tutmuş halde oturuyordu Sahra. Aralık kalmış dudakları kapanıp aldığı soluk ciğerlerine yetmediği an tekrar aralandığında titreyen elleri de kucağına indi. Donuk bakışları dolmuş gözlerindeki yaşları yanağına akıtırken kendisinden yana, arabaya doğru gelen Cengiz’den bir haberdi. Araca binen Cengiz’in ardından sürgülü kapı kapandı ve birazdan hareket ettiler.
Tan yeri iyiden iyiye ağarmış, güneş ufukta yok olmaya başlamıştı. Artık aydınlık bir gökyüzü yerine Cengiz Han’ın karanlığı hüküm sürüyordu. Titreyerek bu gerçeği göz ardı etmeye çalıştı ama bedenine zerk eden korkunun gerçekliği olanları yok saymasına izin vermiyordu.
Dizlerinin bağı çözülmüştü. Kıpırdayamıyor, tek bir kelime edip gözünü bile kırpamıyordu. Aracın arkasında, şoförün kendilerinde
