Odada, yatağın ayakucunda, yere çökmüş halde oturuyordu Sahra. Dizlerini karnına doğru çekip kollarını dolamış, sabit bir biçimde, sanki transa geçmiş gibi aynı noktaya bakınıyordu. Gecenin ilerleyen saatleriydi ve sanki birkaç saattir yaşadıklarını algılayamamıştı. Gözünü açtığı kendini yine bu Allah’ın unuttuğu karanlık arazide bulmuş, bir tahta üzerinde taşınarak odaya çıkarılmıştı. Üzerinde yer aldığı tahta birkaç adım ilerisinde duruyor, bileklerini sıkan urgan da üzerinde kendisine göz kırpıyordu. Sahra ise bakındığı tahtadan ötesini görmüyor, kızarmış bileklerini saran urgan sanki boğazını da sıkıyor gibi hissediyordu.
Odanın kapısı açıldığında da kıpırdamadı, tanıdık adımlar kendisinden yana ilerlediğinde de.
“Arabayı aldırdım, çok tenha bir yere park etmişsin.” Diyerek ceketini
