O gece Banu’da kalmıştı Sahra.
Bir otele de gidebilirdi tabii ama fark edilip sabaha haber olması işten bile değildi. Hem Han yerini bulabilirdi. Evet, tamam, burada da eliyle koymuş gibi bulurdu, daha evvel de olmuştu. Yine de bu gece bari gelmeyecek oluşunu düşünüyordu.
Onu öylece bırakmayacaktı elbette, kapıdan çıkmakla bitmemişti hiçbir şey. Yaptığının yanlış olduğunu, onu daha çok sinirlendireceğini de biliyordu ama artık bunları düşünmek için çok geçti. Geriye dönemezdi.
Oturduğu rahat köşemde öylece dışarıyı izlerken aklında hala Taner’in söyledikleri vardı. Olanları ondan bilmesi onu üzüyor, öfkelendiriyor ve kendini yiyip bitirmesine sebep oluyordu. Onu nasıl suçlardı hala inanamıyordu.
Asıl inanamadığı şeyse tamamıyla başka birine dönüşmüş olmasıydı. Onu hiç tanımamış gibi
