Bedenimi taşıyacak gücü kendimde bulamadığım da yere oturdum. Bacaklarımı kendime çektiğimde başımı dizlerimin üstüne koydum.
Bu adama karşı zayıflığım ve acizliğim yine gün yüzüne çıktığından kendimden nefret ettim.
Kapının kitlenme sesi geldiğinden hızla güçsüz bedenimi hareket ettirip kapıya yöneldim. Kapının kullpunu indirdiğimde kapı açılmadı.
İkinci kilit seside geldiğinde ruhumun yakarışını iliklerime kadar hissettim.
“Agir!Agir kapıyı aç.” Sesim yüksek çıkmasına rağmen Agir sessizliğini koruduğuna da kapıya vurdum.
“Agir ne olur kapıyı aç.Agir ,Agir!” Bağırarak kapıya vurmaya devam ettim. Nefes alış verişim hızlanmaya başladığında kapıya daha çok yapıştım.
“Agir yemin ederim bir daha böyle bir şey yapmayacağım. Agir aç , aç kapıyı.”
Yakarışlarıma rağmen kapıyı açmadı.
