Once upon a time there was a pack of werewolf living close to the north pole. The unique kind of specie which was higher developed than those ordinary human. They were destined to have their own life-time mate which needed to heir their child, without having an heir in time, the she-wolf will die miserably. Dahlia is a lively she-wolf with a beautiful brown hair. She comes from a family of Guardian wolf who plays important role in protecting the pack. Destiny mates her with Keldon, a half-blood wolf who was born from an alpha’s son with human. By damaging the rule of mating, his father and mother was killed by his grand father when he was a child and he grew up in a human world. His rage withdrawn him from everything about werewolf.Until one day, there’s hot, sexy plus kinda innocent girl attacked him, saying she has to sleep and have a baby with him or else she will die in agony. But he doesn’t want to sleep with a wolf. And forget about having baby, he WON’T has any of his blood mixed with the wolf again. Dahlia know how he hates her, even know that this mission is impossible. However, she doesn’t want to die this soon, she needs to do every way she can… to have a child with him!

คีธ อัลฟ่าของฝูงหมาป่าไวล์วินด์ ฝูงหมาป่าที่ใหญ่ที่สุดของอเมริกา เจ้าของกิจการมากมายที่ทำให้เขาเป็นคนร่ำรวยและโด่งดัง อลิเซีย เป็นหมาป่ากำพร้าที่ฝูงเก็บมาเลี้ยงเอาไว้ อยู่ใต้การดูแลของเมแกน แม่บ้านของฝูงหมาป่าไวล์วินด์ พ่อของคีธเป็นคนเก็บอลิเซียมาเลี้ยงไว้และโตมาพร้อมกับคีธ และสเตฟานเบต้าของคีธ อลิเซียทำงานเป็นคนรับใช้ในฝูง แต่นอกจากนั้นอลิเซียยังเป็นนางบำเรอให้กับคีธด้วย แต่คีธรังเกียจสถานะของอลิเซียที่เป็นแค่หมาป่ากำพร้าจึงไม่ได้ให้คนอื่นรู้ มีแต่เพียงสเตฟานและเมแกนที่รับรู้เรื่องนี้ อลิเซียทำหน้าที่ของตัวเองในขณะที่คีธเห็นเธอเป็นแค่นางบำเรอและไม่เคยปกป้องอลิเซียจากผู้หญิงที่เข้ามาเกี่ยวพันตัวเอง เฟรย่า หมาป่าสาวจากตระกูลไนท์ฮันเตอร์หมายปองคีธ และพ่อของเฟรย่าก็ต้องการที่จะเกี่ยวดองกับไวล์วินด์ เฟรย่าตามมาหาคีธที่บ้าน และกลั่นแกล้งอลิเซียเพราะไม่ชอบหน้าที่อลิเซียเป็นคนสวยที่อยู่ใกล้ชิดกับคีธ เฟรย่าเน้นย้ำเรื่องอลิเซียเป็นหมาป่ากำพร้า ไม่มีพ่อแม่ อลิเซียไม่ตอบโต้เพราะโดนจนชินและคนที่ทำร้ายเธอมากที่สุดคือคีธ แต่คีธก็เป็นคนให้ที่นอนและความปลอดภัยเพราะถ้าเธอไปอยู่ข้างนอกก็จะตายจากการโดนทำร้าย เมแกนสงสารอลิเซียและคอยบอกให้อดทนอย่าตอบโต้เพราะอลิเซียเป็นแค่หมาป่ากำพร้า อัลฟ่าอย่างคีธไม่มีทางแต่งงานและมีลูน่าเป็นหมาป่ากำพร้าได้ อลิเซียเข้าใจดี และต้องอดทนเมื่อเฟรย่ากลั่นแกล้งตัวเอง เฟรย่าแกล้งอลิเซียแล้วฟ้องคีธว่าอลิเซียทำร้ายตัวเอง คีธสั่งให้อลิเซียไปอยู่หลังบ้านห้ามออกมา อลิเซียเสียใจที่โดนใส่ร้าย สเตฟานมาช่วยและพาอลิเซียออกไปเที่ยวทำให้คีธไม่พอใจ แต่ก็ไม่ได้พูดอะไร เมื่ออลิเซียกลับมาคีธก็หงุดหงิดใส่แต่อลิเซียทำอะไรไม่ได้ เฟรย่ายังคงติดใจและพยายามที่จะให้คีธไล่อลิเซียออกไปนอกบ้านให้ได้ ในขณะที่พ่อของเฟรย่าพยายามจะให้เฟรย่าหมั้นหมายกับคีธ ….​คีธก็ดูๆ เพราะว่าเฟรย่าคือคนที่เหมาะสมแต่คีธไม่ได้รู้สึกอะไรด้วย อลิเซียรู้ว่าเฟรย่ากำลังจะเข้ามาเป็นใหญ่ในบ้าน เลยพยายามที่จะหาทางหนีออกจากฝูงไปอยู่ที่อื่น อลิเซียถามสเตฟาน สเตฟานเห็นใจอลิเซียแล้วปลอบ ไม่กล้ายุ่งอะไรเพราะเป็นคนของเจ้านาย แต่คีธคิดว่าสเตฟานมีใจให้อลิเซีย คีธจะไปพักผ่อนที่เกาะส่วนตัว เฟรย่าอยากไปด้วยแต่คีธไม่ได้อนุญาต คีธพาอลิเซีย เมแกน และสเตฟานไปด้วยในฐานะคนใกล้ชิดทำให้เฟรย่ายิ่งไม่พอใจ แต่คีธก็มีความสุขที่ได้อยู่กับอลิเซีย แต่คีธก็ไม่อยากลดตัวลงมาแต่งงานกับหมาป่ากำพร้า ทำให้อลิเซียเสียใจ เมื่อทุกคนกลับมาที่บ้านของคีธ อลิเซียจึงถอยห่างแล้วไปอยู่กับสเตฟานทำให้คีธไม่พอใจ เฟรย่ามาหาคีธและไล่ให้อลิเซียออกไป แต่คีธปกป้องทำให้เฟรย่าต้องจัดการอลิเซียให้เด็ดขาดอลิเซียไปร้องไห้กับสเตฟานบอกว่าอยากจะออกจากฝูง สเตฟานบอกว่าถ้าออกไปมีแต่จะตาย อลิเซียบอกว่าอยู่ไปก็ไม่มีความสุขเพราะคีธก็จะแต่งงานกับเฟรย่าและเฟรย่าไม่ต้องการอลิเซีย สเตฟานสงสาร กอดอลิเซียไว้แต่คีธมาเห็นให้คีธโมโหมากและไม่พูดกับอลิเซียอีก อลิเซียทำอาหารมาให้คีธกินแต่เฟรย่าแอบวางยาเอาไว้ ทำให้คีธบาดเจ็บ เฟรย่าโวยวายว่าเป็นความผิดของอลิเซียที่พยายามฆ่าคีธ คีธโกรธมากและขับไล่อลิเซียออกไปจากฝูง คีธเสียใจและไม่อยากยุ่งกับใครอีกอลิเซียออกมาอยู่คอนโดเพียงคนเดียว ได้เงินจากเมแกนที่ให้มาเพื่อตั้งตัว อลิเซียพยายามอยู่คนเดียวให้ได้ ในขณะที่สเตฟานยังแอบไปดูเพราะเป็นห่วง คีธไม่ยอมรับฟังแต่ก็รู้ว่าสเตฟานไปแอบดู ทำให้คีธไม่พอใจ แต่คีธเองก็คิดถึงอลิเซีย สเตฟานสืบจนรู้ว่าคนที่วางยาคีธคือเฟรย่าทำให้คีธตัดสัมพันธ์กับฝูงของเฟรย่าโดยเด็ดขาด สเตฟานบอกว่าอลิเซียไม่มีทางทำร้ายคีธ คีธแอบไปดูความเป็นอยู่ของอลิเซีย ก่อนจะพบว่าอลิเซียโดนแวมไพร์ทำร้าย คีธไปช่วย อลิเซียปฏิเสธที่จะกลับฝูง คีธพยายามจะพาอลิเซียกลับมา ให้คนมาหว่านล้อม แต่ก็ไม่สำเร็จ เมแกนบอกว่ามีอย่างเดียวที่จะทำให้อลิเซียกลับมาได้คือคีธต้องยอมรับในตัวอลิเซียและความรู้สึกที่มีต่ออลิเซีย คีธกลับไปหาอลิเซียและสารภาพความรู้สึกพร้อมทั้งขอให้อลิเซียกลับมาอยู่ที่ฝูง อลิเซียจึงยอมกลับมาและแต่งงานกับคีธเพื่อเป็นลูน่าคนใหม่ในที่สุด

ดาเลียห์รู้ว่า ตามกฏของการสืบพันธุ์ หล่อนจะต้องมีลูกกับเขาให้สำเร็จ เพราะไม่เช่นนั้นแล้ว หล่อนจะตายอย่างทุกข์ทรมาน เคลดอนเกลียดหมาป่า... ถึงแม้จะมีเลือดครึ่งหนึ่งของพวกมันอยู่ในตัวเขา แต่เขาก็รังเกียจและขยะแขยง เพราะกฏบ้าๆ ทำให้พ่อและแม่ของเขาต้องตาย เขาจะไม่มีวันกลับเข้าฝูงอย่างแน่นอน ผู้หญิงคนหนึ่งเป็นใครก็ไม่ทราบ หล่อนมาพร้อมกับความรู้สึกที่ทำให้เขาอยากกลายร่างกลับมาเป็นสัตว์ป่า และพร้อมจะขย้ำให้หล่อนกลายเป็นผุยผง บนเตียงของเขา....

+++++++++++++++++++++++“ฉันเห็นอาจารย์ไปกับผู้หญิงอีกคนที่สวยๆ เขาเป็นใครเหรอแซลลี่?”ลี่ปิงเอ่ยถามทันที่ที่เจอหญิงสาว สีหน้าซีเรียสโดยเฉพาะเมื่อเห็นท่าทางของเพื่อนสนิทที่ดูเงียบไป สัญชาตญาณอย่างชาวเอเชียบอกไว้ทุกประการ“แม่ของแม๊กซิมิลเลียน น่าจะเป็นภรรยาเก่าของอาจารย์”“อ้าว แต่เขาเลิกกันแล้วไม่ใช่เหรอ ทำไมยังกลับมาอยู่ด้วยกันอีกล่ะ ฉันเห็นเขาที่หน้าโรงเรียนอนุบาล พาลูกไปส่งที่โรงเรียน”“เขาก็กลับมาทำหน้าที่แม่บ้างน่ะสิ” มาร์ตินช่วยขัดอย่างมีเหตุผล “แหมคนเราเลิกกันไม่ได้แปลว่าจะกลับมาพาลูกเข้าโรงเรียนไม่ได้นี่นา”“ก็ถูกของเธอ”แต่สาวชาวไต้หวันก็ยังคงถอนหายใจ บางอย่างในใจที่ตงิด คงเป็นความรู้สึกเดียวกับที่สลิษารู้สึกอยู่ แต่หล่อนยังไม่ได้บอกลี่ปิงด้วยซ้ำถึงเรื่องที่ฟรีด้าพูดกับหล่อนรวมถึงอาการรังเกียจมากมายที่เพื่อนคงไม่พอใจหากได้รับฟัง“ถ้าเขากลับมาคบกันจะทำยังไงล่ะ?”++++++++++++++++++++

‘ตรัยควรจะได้แต่งงานกับผู้หญิงที่มีฐานะและหน้าตาในวงสังคมเท่าเทียมกัน…หนูเข้าใจแม่ใช่ไหม นลินา คนเป็นแม่ย่อมอยากให้ลูกได้เจอกับสิ่งที่ดีที่สุด’ หญิงสาวกลืนน้ำลาย ไม่รู้ด้วยซ้ำว่าแม่ของเขาจัดเตรียมใครไว้ให้ แต่ก็คงเป็นคนที่เหมาะสมมากพอ ไม่ใช่เด็กสาวธรรมดาอย่างหล่อนที่แทบไม่มีโปรไฟล์อะไรเลย พ่อแม่ทิ้งมรดกไว้ให้บางส่วน ถึงจะพออยู่ได้สบาย แต่ก็คงเทียบไม่ได้กับธุรกิจพันล้านของเขา ‘หนูจะไปจากเขา หรือจะให้เขาเลือกเก็บหนูไว้เงียบๆ แม่ขอแค่ตรัยได้แต่งงานออกหน้ากับคนที่แม่หาให้’ +++++++++ “คุณคิดถึงอนาคตของเราบ้างหรือเปล่าคะ? คุณตรัย หรือเราจะอยู่กันไปเรื่อยๆ แบบนี้” “หมายความว่าไง?” “นาแค่อยากรู้ว่า เราพอจะมีอนาคตร่วมกันได้บ้างหรือเปล่า?” “คุณหมายถึง แต่งงานน่ะเหรอ?” เขาย้อนถาม สีหน้าเหมือนขัน แต่ก็แกมไปด้วยความหงุดหงิด “ไร้สาระ” นลินากลืนน้ำลาย เม้มริมฝีปาก “นารู้ว่าคุณอาจจะไม่ศรัทธาในการแต่งงาน เพราะที่บ้านของคุณเคยมีปัญหาเรื่องนี้ แต่วันหนึ่งเราจะอยู่กันไปอย่างนี้ตลอดไม่ได้หรอก” “ผมไม่อยากแต่งงาน” “คุณไม่คิดว่าวันหนึ่งเราจะมีลูก สร้างครอบครัวด้วยกันบ้างเหรอคะ?” เขาส่ายศีรษะ…เด็กเหรอ? … เขายังนึกไม่ออกเลยว่า การมีเด็กสักคนมาให้เลี้ยงดูจะเป็นภาระขนาดไหน ลูกพี่ลูกน้องของเขาสำมะเลเทเมา ไม่เอาถ่ายเพราะโดนตามใจ อีกคนก็ติดยาในปาร์ตี้สังคมชั้นสูง “ผมไม่ชอบมีเด็ก ไม่อยากคาดหวัง” “นาเข้าใจแล้วล่ะ”

“คุณเข้าใจถูกแล้วล่ะ คุณภาม” ใบหน้างามเชิดขึ้นสูง กะพริบตาไล่หยดน้ำที่กำลังจะหล่อรื้น “ฉันคบกับคุณไม่ได้หรอก เพราะคุณไม่มีหัวนอนปลายเท้า...ไหนจะอาชีพที่คุณทำ ฉันคงไม่สามารถใช้ผู้ชายร่วมกับผู้หญิงอื่นเป็นร้อยๆ คนได้ ฉันจะกลับไปคืนดีกับคุณโคบายาชิ คุณก็ทราบดีแล้วนี่คะว่าเขาเลือกฉัน ฉันไม่แคร์หรอกค่ะ ว่าเขาจะมีผู้หญิงอีกสักกี่คน เพราะยังไงฉันก็จะได้เป็นที่หนึ่ง และได้ครอบครองทุกอย่างที่เป็นของเขาอย่างถูกต้องตามกฏหมาย” “มิลิน” คำพูดของเขาขาดห้วง แววตายามมองหญิงสาวฉายแววเจ็บปวดเหมือนคนที่โดนทำร้าย... ไม่...ไม่เลย... วันที่เขาโดนอันธพาลสองคนนั้นรุมทำร้ายจนหมดสติไม่รู้สึกตัว...เขายังไม่เจ็บปวดเท่ากับคำพูดไม่กี่คำจากริมฝีปากรูปกระจับที่เขาเคยหลงใหลนั้นเลย

รินลดาเป็นเพียงเด็กคนหนึ่งที่คุณหญิงปานฤดีเก็บมาเลี้ยงจากสถานสงเคราะห์... แต่หล่อนเป็นเด็กดี น่ารัก จนแม้แต่หม่อมโสภา หม่อมย่าของคุณชายปฤศนัยก็เอ็นดูอยากได้มาร่วมราชสกุล "คุณชายไม่ควรลืมว่าทุกอย่างมันเป็นเพียงละคร เมื่อหม่อมย่าสิ้นใจ เราก็หมดหน้าที่ต่อกัน" "อ้อ...นั่นสินะ" +++++++ "คุณชาย... คุณชายไม่ควรรักษาน้ำใจใครคนหนึ่ง แล้วทำร้ายใครอีกคน โดยเฉพาะคนที่คุณชายรัก" .... พรางใจ ...โดย พิณณ์อวี

บางทีคนคนนั้นอาจจะผ่านเข้ามาในชีวิตนิ่มแล้วก็ได้ แต่เป็นการผ่านเข้ามาที่ผิดที่ ผิดทาง ผิดจังหวะ ทำให้สิ่งดีๆ กลายเป็นความเลวร้ายไป... บางทีบางครั้ง นานวันไป สิ่งดีๆ ที่เป็นเนื้อแท้ มันอาจจะปรากฏออกมาให้เราเห็น

“เขาน่ารักอยู่นะ คุณลี่จิน ตัวเล็กๆ สู้คน” “เหมาะกับคนหงุดหงิดขี้รังควานคนอื่น” เจียวจ้านเสริม ก่อนจะแสร้งทำเป็นไม่เห็นท่าทางหัวฟัดหัวเหวี่ยงของคนที่ถูกถาม หยางป๋อหลินหยิบกาแฟมาจิบ เหลือบมองไปด้านหลังเคาเตอร์ เจ้าของปอยผมหางม้าก็ไม่หันกลับมาสนใจเขาอีกเลย “หน้าตาก็งั้นๆ ดั้งก็แหม่บ ขี้เหร่” คำพูดตรงๆ ทำให้คนฟังเผลอขัน ดูลี่จินห่างไกลจากคำนิยามนั้นเยอะอยู่ แต่ทำอย่างไรได้ เจ้านายเพื่อนสนิทของเขากำลังอยู่ในอารมณ์พาล จะพูดอย่างไรก็คงไม่เข้าหูแน่นอน “ทำตัวเหมือนคนสวยเป็นนางงาม ขนาดดาราตัวจริงยังไม่หยิ่งขนาดนี้เลย”

City Of Romance ... ++++++++++++++ “ผมมีสิทธิน้อยกว่าไอ้คนที่มาจีบคุณคนนั้นสินะ” “คุณการินทร์” “คุณไม่เคยบอกคนที่นี่อยู่แล้วนี่ ว่ามีความสัมพันธ์อะไรยังไงกับผม ไม่มีใครเคยรู้ใช่ไหมว่าเราเคยแต่งงานกันมาก่อน” “เรื่องมันจบไปแล้วเราจะมารื้อฟื้นทำไมล่ะคะ?” ดารัณนิ่วหน้า การินทร์ถอนหายใจ พยายามระงับความหงุดหงิดงุ่นง่านที่พุ่งขึ้นมาได้เป็นระลอก โดยเฉพาะสีหน้าของหญิงสาวที่ดูจะรังเกียจเขาไปหมดทุกนาที “คุณการินทร์ ทำไมเราไม่พูดคุยกันด้วยเหตุและผล” “พูดอย่างกับทำได้” ใบหน้าคมสันหล่อเหลาเบือนหนี นาฬิกาบอกเวลาสามทุ่มครึ่ง ท่าทางอ่อนล้าของดารัณ ทำให้เขายอมล่าถอย ไม่วายบอกด้วยน้ำเสียงเอาแต่ใจว่า “พรุ่งนี้รอด้วย จะไปทำงานพร้อมกัน” ชายหนุ่มไม่รอฟังคำตอบ ไม่ว่าจะเป็นตอบรับหรือปฏิเสธ เดินดุ่มออกจากห้องพักของอดีตภรรยา ปิดประตูตามหลังปล่อยให้หล่อนอยู่ในห้องเพียงลำพัง ดารัณถอนหายใจ รู้สึกเหมือนอะไรๆ เริ่มควบคุมยากขึ้นทุกที

…นานมาแล้ว…ในห้องเล็กแคบของบ้านเดียวกันนี้ หล่อนเคยมองฟ้ายามราตรี แล้วนึกพะวงถึงใครคนหนึ่งที่อาจหลับสบายอยู่ในห้องนอนใหญ่กว้างขวาง ในความฝันของเขาอาจมีใครอีกหลายคน ที่ตัวหล่อนเองไม่กล้าแม้แต่จะคิดให้ตัวเองเป็น…. …คืนนั้นอากาศเย็นจนหนาว เหมือนกับในคืนนี้ หากแต่นิชดาซุกตัวอยู่ในผ้าห่มเดียวดาย และหลับไปพร้อมกับความไม่สมหวัง ซึ่งในที่สุด โชคชะตาที่เล่นตลกก็ได้เปลี่ยนไปแล้วอีกครั้งหนึ่ง….

หนึ่งล้านห้าแสนบาท จำนวนเงินที่สูงลิบกลับทำให้เขานึกถึงใครอีกคนหนึ่ง... ค่าตัวของหล่อนนั้น น้อยกว่าพ่อโคตัวนี้เสียด้วยซ้ำไป ตุลยามี ‘ราคา’ น้อยกว่าโคพันธุ์แท้ตรงหน้าเขาอีกหรือ? ...ฉันขอคุยเรื่องแม่น่ะค่ะ... สีหน้าซีดขาวของหล่อนในวันที่เจอกันครั้งแรกนั้นเขายังจำได้ถนัดตา ผู้หญิงตัวเล็กที่ดูน่าเวทนาเพราะการกระทำของแม่ตัวเอง ...ฉันจะขอผัดผ่อน ฉันเข้าใจนะคะว่ามันเป็นเงินจำนวนมาก แต่ว่าถ้าคุณจะกรุณา ฉันจะขอผัดออกไปก่อนได้ไหมคะ ฉันกำลังพยายามหาเงินมาใช้หนี้ให้คุณ อาจจะไม่เร็วเท่าไร แต่รับรองว่าฉันไม่เบี้ยวคุณแน่นอน....

...เพราะเงิน ทำให้หล่อนเลือกเจ้าสัวแก่ๆ คนนั้นแทนที่จะเป็นเขา...เพราะหล่อนไม่เคยรู้เลยว่า เขามีมากกว่าเจ้าสัวเป็นร้อยเท่าทบทวี.... +++++ เรื่องราวของรุทร พี่ชายคนโตของบ้านรามาดาวงศ์ ที่แสนร่ำรวยจากธุรกิจนำเข้ารถสปอร์ตซูเปอร์คาร์ พี่ชายที่ต้องเสียสละทุกอย่างเพื่อดูแลกิจการครอบครัวตั้งแต่แม่และพ่อเสียไป กับญาณิน หญิงสาวน่ารักสดใส แสนใจดีที่เขาตกหลุมรักตั้งแต่วันแรกที่เห็นในคลาสปริญญาโท จนต้องปลอมตัวมาเป็นช่างซ่อมรถในอู่ เพื่อพิสูจน์ใจว่าหล่อนไม่ได้รักเขาเพียงเพราะทรัพย์สินภายนอกเท่านั้น แต่แล้วทุกอย่างก็เปลี่ยนไป เมื่อครอบครัวของญาณินประสบวิกฤติมีหนี้สินหลายสิบล้าน จนหล่อนต้องไปอยู่กับเจ้าสัวเพื่อแลกกับการปลดหนี้... แม้จะมีใจให้กับช่างซ่อมรถแสนเอาแต่ใจคนนี้มากแค่ไหน แต่หล่อนก็ไม่อยากทำร้ายเขา ด้วยการให้เขารับรู้ว่าหล่อนต้องทิ้งเขาไปเพราะเรื่องเงิน สุดท้าย... หล่อนก็ไม่เคยทราบเลยว่า คนที่สามารถช่วยหล่อนได้อย่างแท้จริง เขาก็อยู่ตรงหน้าของหล่อนนี่เอง... ++++++++++++ คนที่มองจ้องเขม็งอยู่จากอีกมุมหนึ่งของห้องอาหารกลับไม่ได้รู้สึกผ่อนคลายไปด้วย มือหนากำแก้วไวน์ในมือของตัวเองแน่น ยามเมื่อไพล่ไปเห็นภาพของคนที่คุ้นเคยถนัดตา เจ้าหล่อนคงไม่ทราบว่าเขานั่งอยู่อีกมุมหนึ่งของห้องจึงได้เห็นสิ่งที่เป็นไปทุกอย่าง ลูบหัวลูบหลังราวกับสนิทสนม...แล้วเจ้าตัวก็ไม่ได้ขัดขืนเลยสักนิด ไม่อยากเชื่อเลยว่า ลับหลังเขา หล่อนจะมีความสัมพันธ์กับชายแก่ที่ยิ่งกว่ารุ่นพ่อ มีอะไรดี? ... อ้อ... มีเงิน... คิดว่าหล่อนน่าจะมองข้ามเรื่องฐานะเรื่องใดใดของความเป็นตัวเขาไปได้ อุตส่าห์รอจนมั่นใจ แต่สุดท้าย ความมั่นใจนั้นก็แตกครืนพังทลาย เจ็บปวดอย่างไม่รู้เหตุผล แต่ตอนนี้เขาคิดว่า...เขาเข้าใจดีแล้วทุกอย่าง... ++++++++++++++++

มันคงเป็นความผูกพันของจิตวิญญาณ ที่ทำให้รมิตาเชื่อว่า สามีของเธอยังอยู่รอดอยู่ที่ใดสักแห่งบนโลกใบนี้

เรวัตร น้องชายคนรอง กรรมการบริหารบริษัทรามาดา ออโต้ กรุ๊ป โชว์รูมนำเข้ารถสปอร์ตที่ใหญ่ที่สุดในประเทศไทย เขาเป็นคนที่สาวๆ นับล้านอยากวิ่งเข้าหา ด้วยหน้าตา รูปลักษณ์ คารม และทุกสิ่ง หากมีเพียงผู้หญิงหนึ่งคนที่อยากหนีห่างออกไปจากเขา เขาเจ็บปวดแทบขาดใจ แต่ไม่เคยบอกให้ใครรู้ แม้กระทั่งน้องสาวคนดีของตัวเอง แล้วเมื่อวันหนึ่งโชคชะตาพัดให้หล่อนย้อนกลับมา ด้วยความจำเป็นของเรื่องงาน เขาควรจะให้อภัย? ...หรือเขาควรจะทำให้หล่อนรับรู้ว่า คนอย่างเรวัตร ไม่ใช่คนที่จะโดนทิ้งอย่างง่ายๆ ไร้เยื่อใยเช่นกัน +++++++++++++++++++++++++++++++ “คุณนี่ช่างขาดสกิลการเข้าสังคมจริงๆ เลย” “ฉันไม่ได้เป็นเหมือนคุณนี่คะที่สังคมจัดไปทั่ว” หล่อนแย้งด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา มองไปรอบกายก็เห็นแต่สาวสวยที่ดูเข้ากับไลฟ์สไตล์ของเขา “มีสาวๆ ห้อมล้อมเต็มไปหมด” “คุณน่าจะแต่งตัวเซ็กซี่แบบผู้หญิงพวกนี้บ้างนะ จะได้ชวนมองบ้าง เผื่อมีใครสนใจพาหิ้วลงจากคาน” “ฉันอยู่อย่างนี้ก็สบายดีอยู่แล้ว” ใบหน้างามเบือนหนี หันไปมองอีกทางประหนึ่งว่าไม่สนใจ...คางมนเชิดสูง ริมฝีปากเรียวเม้มเข้าหากันเบาๆ ก่อนจะคลาย “เสริมนมแล้วก็ทำจมูกอีกนิดหน่อย” เขายังไม่หยุดวิจารณ์ เมื่อแอลกอฮอล์เข้าปากก็เริ่มพูดอะไรออกมาตามใจ “ใส่จริตจะก้าน พูดจาคะขาเอาใจ แค่นี้อยากได้อะไรก็ได้หมดทุกอย่างแล้ว” “ถ้าฉันเลือกอะไรได้สักอย่างตอนนี้ก็คงเป็นเลือกหางานใหม่... ให้ใครสักคนรับฉันเข้าทำงานสักทีฉันจะได้ไม่ต้องทนกับอะไรที่ทนได้ยาก” กรกวีบอกด้วยน้ำเสียงเรียบเรื่อย หากทว่าจริงจัง “รวมไปถึงงานที่ฉันไม่ได้อยากทำด้วย” สีหน้าเขาตึงขึ้นเล็กน้อยยามได้ยินคำหลัง “หมายถึงงานอะไรที่ไม่อยากทำ” “ก็งานตามตื๊อให้คนอื่นขายของให้อย่างนี้แหละ...” “ถ้าไม่อยากทำก็กลับบ้านไปสิ” เลขานุการสาวถอนหายใจ หยิบแก้วเบียร์ที่ยังเหลืออีกครึ่งมาจิบพอให้รู้รสก่อนจะวาง หากมือหนาเอื้อมมากุมมือของหล่อนเอาไว้ ดึงร่างบางเข้ามาใกล้จนเกือบจะนั่งเกยชิดกัน “คุณเรย์” “หัดเอาใจผมบ้าง ถ้ายังอยากได้ประโยชน์จากผม... มันก็ไม่ยากไม่ใช่เหรอ ต้นทุนเดิมคุณก็พอมีอยู่แล้ว”

รัก...จนไม่รู้ว่า จะเริ่มใหม่กับคนอื่นได้อีกหรือเปล่า ไม่รู้ว่า... เมื่อไหร่จะเข้มแข็งพอที่จะลืมเขา

ทำใจ... พูดเป็นภาษาปากมันก็ง่ายนัก แต่ทำเข้าจริงๆ มันไม่ได้ง่ายอย่างที่ปากพูดเลย หล่อนพลาด... พลาดตรงที่ปล่อยตัวเองให้ถลำลึกจนเกินไป สุดท้ายก็ต้องเจ็บปวดถอนตัวไม่ขึ้น ปรินทร์เป็นของเมยาวี... เจ้าของเขาก็ตีตราประทับต่อหน้าคนอื่นอยู่โจ่งแจ้ง หล่อนเล่าเป็นใคร มีสิทธิ์อะไรบนในตัวเขา... ไม่มี... ไม่มีเลย นอกเสียจากความอยากให้เขามีความสุขเท่านั้น... ภาพปรินทร์เพ้อหาเมยาวียามเมามายไม่ได้สติยังกระจ่างชัดอยู่ในศีรษะ เสียงเรียกหานั้นทรมาน... เต็มไปด้วยความเจ็บปวดจนหล่อนนึกสงสาร... ทั้งสงสารตัวเอง และสงสารปรินทร์ไปด้วยในคราวเดียวกัน ความรักคือการให้ไม่ใช่หรือ? ... ทำอย่างไรก็ได้ ให้เขามีความสุข หล่อนก็พร้อมที่จะทำได้ทุกอย่างอยู่แล้ว... ตุ๊กตาโมโม่ตัวน้อยนอนอยู่บนเตียง หญิงสาวเอามาแนบแก้ม แล้วนอนเบิกตาโพลงอยู่ในความมืด ทำอย่างไรก็นอนไม่หลับ ได้แต่ถามเจ้าตุ๊กตาที่ไม่มีชีวิตซ้ำไปซ้ำมาว่า... เมื่อไหร่เมื่อไรจะมีใครเข้ามาในชีวิตของฉันสักทีหนอ... เมื่อใครไรจะมีคนที่รักฉันจริง แล้วก็ช่วยทำให้ฉันหายโดดเดี่ยว อ้างว้าง... ช่วยทำให้ฉันลืมปรินทร์ได้เสียทีนะโมโม่...

+++++++++++++++++++ เพราะหนี้สิน ทำให้ศรุตต้องมาอยู่กับหล่อน ทั้งที่มีคนรักอยู่ก่อนแล้ว และเขารักและบูชาคนรักของตัวเองมากที่สุด … รักและไว้ใจ … จนไม่คิดเลยว่า หล่อนจะทิ้งเขาไปอย่างง่ายดายเมื่อรู้ว่าเขากลายเป็นคนล้มละลาย ชีวิตที่โหดร้าย สุดท้ายยังโชคดีที่มีพิพัฒน์ พ่อของพริมาเขามาช่วยเหลือ และแลกข้อเสนอที่เขาไม่อาจจะปฏิเสธ การแต่งงานอาจจะไม่มีความรักบ้างก็ได้…ต่างคนต่างทำหน้าที่ ในเมื่อพริมาต้องการแต่งงานกับเขาเพื่อสนองความพอใจของพ่อตัวเอง เพื่อมรดก เพื่ออำนาจและทุกอย่าง เขาก็แต่งงานกับหล่อนเพื่อเงินมาฟื้นฟูบริษัทเท่านั้นเอง…สุดท้ายเมื่อทุกอย่างคลี่คลาย ก็ต่างคนต่างเดินแยกทาง เขาไม่อยากอยู่ในภาวะแบบนี้ ภาวะที่ไร้ศักดิ์ศรี ไม่มีคุณค่า เป็นแค่ของเล่นชิ้นหนึ่งของตระกูลไฮโซหมื่นล้านของพริมา +++++++++++++++

ทำไมต้องเป็นดาริน ทำไมหล่อนต้องทำกับเขาแบบนี้ ทั้งๆ ที่ เขาพยายามให้โอกาสกับหล่อนมากมายเหลือเกิน...ถ้าเพียงแต่หล่อนจะบอกตามตรง พูดตามตรงแต่แรก เขาก็พร้อมจะรับฟัง ไม่ใช่ว่าโกหกให้คนทั้งบริษัทมองว่าเขาเป็นไอ้โง่ตัวหนึ่ง เหล้าที่เหลือถูกเทลงคอโดยไม่สนใจกับความร้อนวาบที่ผ่านไปถึงทรวงอก ดวงตาสีเข้มก่ำแดง อานนท์หยิบโทรศัพท์ขึ้นมาแล้วกดไลน์ไปหา ...ขอให้มีความสุขกับผู้ชายที่ไม่ซ้ำหน้าของคุณ... เสียงข้อความนั้นดังขึ้นในกลางดึก...ดารินเหม่อมอง...จดจำทุกตัวอักษร หลับตาและปล่อยให้ความเจ็บปวดคืบคลานเข้ามาในใจ