Gökyüzünün açık mavi renklerini adadığım beyaz sayfalarımsın... Ama geceleri siyaha bürünüyor, karanlığına gömülüyorsun... Seni gökyüzüne benzetiyorum. Gündüzleri açık mavisin, geceleri siyahın en koyu tonları. Gülmüyorsun. sanki gamzeni birileri görür diye korkuyorsun. Ben bile bir kez gördüm. Dünyanın eşsiz manzaralarından biriydi galiba gamzelerin. Birkaç saniye sürdü bu manzara. Oysa ki ömrümün sonuna kadar izleyebilirdim... ✰✰✰ "Bulut ARMAN ile bir proje olduğu söyleniyor. Doğru mu?" "Son zamanlarda ilişkiniz olduğu iddia ediliyor?" "Daha önce anlaşma yapıldığı, ama Bulut bey ile tartışıp iptal ettiğiniz söyleniyor." "Açıklama yapacak mısınız?" "Tartışma sebebi neydi?" "Güneş hanım, televizyon ekranlarına geri dönecek misiniz? Dönecekseniz bu bahsedilen projeyle mi olacak?" Ardı arkası kesilmeyen magazinciler ve sorulardan kurtulmaya çalışarak, arabamın yanına varabilmiştim. Ayıp olmasın diye magazincilere dönerek kısa ve öz konuştum. "Bir proje olsa söyleriz. İyi günler." ✰✰✰ Bulut ARMAN: Söyleseydin projeyi. Bulut ARMAN: Hazır açıklamış olurduk. Bulut ARMAN: Daha doğrusu, sen açıklamış olurdun. Siz: Bir dahakine sen yaparsın. Sana sormadan bir şey açıklamak istemedim. Sonra gereksiz kaos yaratıyorsun. Bulut ARMAN: Ben mi yaratıyorum??? Siz: Evet. Bulut ARMAN: Komik, gereksiz şeylerin üstünde duran sensin. Hayır yani bizene senaryodan? İstediğini yazarlar, ne burnunu sokuyorsun? Siz: Kadına şiddeti normalleştiriyordu. Buna susamazdım. Bir de bunu geçip canlandıramazdım! Bulut ARMAN: Ben sana bir şey anlatamıyorum. Bu sadece bir diziydi? Siz: Bu hiçbir şeyi değiştirmez!

Bir çocukluk aşkı... ------- "O yapmadı, ben yaptım." şaşkın gözlerimi Fısıltı'ya çevirdim. Şimdi benim yüzümden dayak yiyecekti. Sesimi çıkaramadım. Eğer 'hayır ben yaptım.' deseydim, ikimizide döverlerdi. Fısıltı buna çok kızardı. "Seni küçük şeytan! O defter nerede?" Sezgi, Fısıltı'yı azarlarken; susmaktan başka çarem yoktu. "Yandı." diye sessizce konuştu Fısıltı. Sezgi öfkeyle Fısıltı'ya sert bir tokat attı. O tokatın acısını çok iyi bilirdim. "Hayır yapma!" çaresizce çıkan sesimle Sezgi bana döndü. "Konuştun," dedi şaşkınlıkla. "Gece, çocukların yanına git. Bunu konuşacağız." saçımı okşarken ben Fısıltı'ya bakıyordum. "Ya da dur bunu fırsata çevirelim." Sezgi'ye dönüp baktığımda devam etti. "Birkez daha konuşursan, Fısıltı'ya ceza vermeyeceğim." Sezgi'nin gözlerine baktım. "Y-ya.." gözlerim dolmuş konuşmak için çabalıyordum. "Hadi Gece, sen konuşuyorsun." elimi tuttu Sezgi. "Y-ya.. Yap... Ya-yapm-ma." Fısıltı şaşkın gözlerle bana bakarken, Sezgi'ye dönmüş konuşmaya çalışıyordum. "Fısıltı diğerlerinin yanına git." Gözlerinin içi parlayan Sezgi bana bakıp durdu. Konuşmadı. Elimle 'bende gidebilir miyim' anlamında işaret dili kullandım. Fısıltı konuştuğum için çok kızacaktı. Diğer çocukların yanına geldiğimde etrafa bakındım. Fısıltı yoktu, arka bahçeye çıkıp; orman yoluna gittim. Birkaç dakika sonra ileride ki kulübeyi görünce içeriye girdim. "Fısıltı burada mısın?" Külübenin kapısını araladığımda, bana bakan Fısıltı'yı gördüm. "Onunla neden konuştun Gece?" (◍•ᴗ•◍) Sessiz Gece'nin, Fısıtı'sı💚