ระหว่างที่จันทร์เจ้ากำลังเดินชมมหาวิหารโบราณแห่งนครไมยา เธอก็แอบเข้าไปในห้องลับต้องห้ามชั้นใต้ดิน ก็แหม อุตส่าห์มาเยือนทั้งที จะกลับมือเปล่าก็น่าเสียดายออก! แต่เมื่อเธอเดินกลับออกมา มันกลับไม่ใช่ทางเก่า… ก็ใช่ทางเก่านะ เพียงแต่ว่ามันเก่าเกินไป… เกินไปเกือบสามพันปีเลยทีเดียว! ทุกอย่างควรจะดูน่าสนุก แต่กลับไม่เป็นเช่นนั้น! เธอต้องผจญเรื่องราวอันแสนจะปวดหัว ทั้งโรคระบาด เจ้าม้าจอมพยศ เกมบอลมรณะ พิธีบูชายันต์ แล้วยังมีสงครามระหว่างสองนครที่ฟาดฟันกันเพื่อชิงความเป็นใหญ่ ไม่พอค่ะ! นอกจากนี้ยังมีสงครามหัวใจของเหล่าบุรุษรูปงามกล้ามแน่นที่พากันมาตกหลุมรักเธออย่างพร้อมเพรียง ‘ให้ตายสิ! ให้เป็นทั้งคนเลี้ยงม้า ทาส หมอ เจ้าหญิง และเทพีสงคราม! ฮัลโหล! นี่ลืมไปหรือเปล่าว่าฉันอายุแค่สิบแปดปีเองนะ!’ ................................................................ “จริงสิ! เมื่อกี้มีงูน้ำมาโดนก้นหม่อมฉัน แถมเป็นงูยักษ์ด้วย! รีบขึ้นกันเถอะเพคะ” “ไม่ใช่งู” เจ้าชายคาลตรัสตอบอย่างใจเย็น “เอ๊ะ ต้องใช่สิ” จันทร์เจ้าก้มมองเพื่อจะหาเจ้าวายร้าย แล้วก็เหมือนจะเห็นบางอย่างเข้าให้ มันอยู่ตรงหว่างขาของเจ้าชาย ลักษณะเป็นเส้นตรง แต่กลับไม่เคลื่อนไหว หรือจะเป็นกิ่งไม้ ? เธอลดมือลงไปจับอย่างกล้าๆ กลัวๆ “อืม...” มีเสียงครางแปลกๆ จากเจ้าชายคาล จันทร์เจ้าขมวดคิ้ว เพ่งดี ๆ ก็เห็นว่าส่วนปลายของเจ้ากิ่งไม้นั่นเชื่อมติดกับพระวรกายของเจ้าชายคาล... “ว้าย! อี๋!” เธอหน้าแดงซ่านเมื่อรู้ความจริง ทั้งอายและโกรธ ร้อนผ่าวไปทั่วตัว “ปล่อยหม่อมฉันเดี๋ยวนี้นะ! คนอะไรหื่นที่สุด ปล่อยนะ! รู้งี้ไปอาบที่ปลายน้ำยังจะดีกว่า” “เจ้าว่าทหารพวกนั้นดีกว่าข้าหรือ” “มะ...ไม่ใช่ ของเจ้าชายน่ะใหญ่กว่า เอ๊ย! ไม่ใช่ โอ๊ย! ไม่รู้แล้ว!”

เพราะพันธะที่ท่านแม่บังเอิญทำไว้เมื่อสิบห้าปีก่อน ทำให้ฉันต้องกลายมาเป็นราชินีของเขา…เทพฮาเดส… เทพเจ้าแห่งนรก!

“จงจำไว้ หากข้าล่มจม เจ้าก็ต้องล่มจมไปพร้อมกัน เจ้าตัวเล็กของข้า”

ฉันถูกบังคับให้ย้อนเวลามาป่วน 12 ภารกิจสุดเลื่องชื่อของเฮอร์คิวลีส แต่ไหงกลายเป็นฉันที่โดนป่วนซะเอง ป่วนทั้งร่างกาย...ป่วนทั้งหัวใจ! … เอแคลร์...เด็กสาวแสนนุ่มนิ่ม…จะเอาชนะเฮอร์คิวลีสได้อย่างไร ในเมื่ออีกฝ่ายทั้งตัวโต ทรงพลัง กล้ามล่ำเป็นมัด ชนิดที่ว่ารัดคอมังกรตายได้! แต่เอ๊ะ! ไหงกล้ามนั่นไม่ไปรัดคอศัตรู กลับมากอดมารัดฉันแทนเสียล่ะ! ยังค่ะ! ไม่ได้มีแค่เฮอร์คิวลีสที่มากวนตัวกวนใจฉัน แต่ยังมีบรรดาเทพหนุ่มอีกมากมาย โอย...ใครก็ได้ช่วยส่งเอแคลร์กลับที~ ................ "ถ้านินทาข้าเสร็จแล้วก็บอกล่ะ เราจะได้ลงสักที" เสียงขบขันดังลอยมาหลังจากที่ม้าหยุดใต้ต้นไม้ใหญ่ต้นเดิม ฉันสะดุ้งเฮือก รีบเงยหน้ามองอย่างตกใจ "ทะ...ท่านรู้ได้ยังไง" เขายิ้มหยัน กุมแก้มฉันแล้วใช้นิ้วโป้งเกลี่ยจมูกกับริมฝีปากของฉัน "เวลาเจ้านินทาข้า จมูกกับปากของเจ้าจะย่นเข้าหากันแบบนี้" ฉันถดหน้าหนีพร้อมกับจับมือเขาให้ออกไปจากหน้าฉัน จ้องมองอย่างบึ้งตึง เฮอร์คิวลีสยังคงหัวเราะยียวน พลันโน้มลงมาแนบริมฝีปากกับฉัน ...อีกแล้วนะ! ฉันรีบยันหน้าอกของเขาออกไป "นะ...นี่! ยะ...อย่ามาจูบหนูอีกนะ!" "ทำไมล่ะ ไม่ชอบหรือ" เขาเลิกคิ้วถาม "ไม่ชอบ!" "เจ้าไม่ชอบก็เรื่องของเจ้า แต่ข้าชอบ" พูดจบก็โน้มลงมาอีก...