เซอร์เก อิกนาเชวิช หัวหน้ามาเฟียเซนนิคอฟชาวรัสเซีย ทำการค้าอาวุธข้ามชาติ ทำธุรกิจผิดกฎหมายครอบคลุมไปหลายประเทศ เขาเข้ามายังประเทศไทยกับลูกน้อง เพื่อตามเก็บมือขวาของเขาที่ใช้กลโกงทำธุรกิจผิดกฎหมายแล้วหลบหนีมาเมืองไทย ขณะที่เขากำลังเดินอยู่นั้น จู่ ๆ ก็มีเด็กหนุ่มใส่หมวก เป็นไกด์เถื่อนมาตอแยจะพาไปเที่ยวด้วย แต่เขาไม่สนใจจึงถูกล้วงกระเป๋าเงินไปโดยไม่รู้ตัว การกระทำครั้งนี้ทำเอามาเฟียหนุ่มตามไปเอาคืน และได้รู้ความจริงว่า เด็กหนุ่มคนนั้นคือหญิงสาวผิวขาวคนหนึ่ง เส้นผมสีดำ หน้าตางดงามมาก หลังจากที่เห็นใบหน้าสวยหวานนั้น ก็เกิดความปรารถนาที่จะดึงเธอเข้ามากอด พร้อมกับแลกข้อเสนอเงินจำนวนหลายรูเบิล เพื่อให้เธอยอมนอนกับเขาสักคืน แต่หญิงสาวสะบัดมือและวิ่งหนีไปทันที เซอร์เกเหยียดยิ้มและบอกให้ลูกน้องตามไปสืบหาที่อยู่เธอมา เขาต้องการครอบครองเธอเอาไว้ให้ได้

“ผมมีบางอย่างอยากจะให้คุณ” มัลลิกาเอียงสายตามองเดนิสอย่างแปลกใจ “อะไรคะ” เดนิสเอามือล้วงที่กระเป๋ากางเกงแล้วหยิบกล่องกำมะหยี่เล็กๆ สีแดงสด มัลลิกาเบิกตากว้าง เมื่อเขาเปิดมันออกมาและเห็นแหวนเพชรล้ำค่าวงเล็กๆ มีประกายเพชรเจิดจรัสอยู่ภายใน แก้มใสของเธอแดงเรื่อด้วยความแปลกใจและความยินดี หญิงสาวพูดอะไรไม่ออก เมื่อเดนิสจับปลายนิ้วเรียวบางด้านซ้ายขึ้นมา และเอาแหวนเพชรเม็ดงามตรงหน้าสวมใส่นิ้วนางของเธอ เหมือนกับเป็นการตีตราจองหญิงสาวไว้ที่กลางหัวใจ “คุณเดนิส...” “มันเป็นแหวนหมั้นที่ผมให้คุณ มันอาจจะไม่สูงค่านัก แต่มันก็เป็นแหวนวงเดียวที่ผมเลือกให้คุณได้” มัลลิกาส่ายหน้าไปมา ดวงตาเป็นประกายยังคงคลอไปด้วยหยาดน้ำมองดูแหวนหมั้นที่นิ้วนางข้างซ้าย สำหรับเธอมันเป็นแหวนเพชรเม็ดงามที่สุดในโลก “สำหรับฉัน มันเป็นแหวนเพชรเม็ดงามที่มีค่ามากที่สุดค่ะ เพราะมันเป็นตัวแทนที่คล้องหัวใจของพวกเราทั้งสอง ขอบคุณนะคะคุณเดนิส ฉันจะเก็บมันไว้เป็นอย่างดีค่ะ” มัลลิกากอดคอเขาเอาไว้ และโน้มใบหน้าลงไปจูบที่แก้มขวาของเขา เดนิสยิ้มอย่างเจ้าชู้และโอบกอดเอวบางไว้แน่นขึ้นกว่าเดิม ดวงตาสีฟ้าอ่อนของเขา...บ่งบอกว่ายังไม่พอ “ถ้าผมบอกคุณว่ายังไม่พอล่ะ” มัลลิกาหัวเราะเสียงแผ่ว ก่อนจะก้มลงจูบบนเรียวปากอุ่นร้อนของเขา ทั้งคู่ใช้เวลาอยู่ร่วมกันตลอดทั้งคืน ค่ำคืนนี้เป็นคืนที่หญิงสาวมีความสุขที่สุดแล้ว ผิวกายที่ประสานกันกับปลายนิ้วที่จับกันไว้อย่างมั่นคง ราวกับเป็นคำมั่นสัญญาว่าจะอยู่เคียงข้างกันไปชั่วนิจนิรันดร์...

เขาและเธอได้หมั้นหมายกันตั้งแต่เด็ก แต่ทว่า..เมื่อเติบโตชึ้น กลับลืมไปเสียทั้งหมด น้ำถูกบิดาบังคับให้เธอทำงานเป็นเลขานุการ เพื่อเป็นไม้กันหมา ใช่..เธอเป็นคนควบคุมความประพฤติของมาสิโม ที่มีข่าวฉาวไปทั่ววงการว่าเจ้าชู้สุด ๆ แต่ว่าไปยังไม่ทันไร เขาก็จะกดเธอกับเตียงเสียเรื่อย แล้วแบบนี้จะให้เธอร่วมงานกับเขาได้ยังไง ความสัมพันธ์ของทั้งคู่มันยังไง ๆ อยู่ น้ำเลยตัดสินใจไปฟ้องพ่อ เพื่อร้องขอให้เธอเปิดร้านทำขนม เมื่อเป็นเลขานุการครบ 3 เดือน และเธอก็ให้มาสิโมมาทำงานที่ร้าน (ตามมาง้อ) ความสัมพันธ์ของทั้งคู่จะเป็นอย่างไร ช่วยกันคิดหน่อยค่าาา

“ถ้าคุณอยากถ่ายแบบนู้ดล่ะก็ คราวหลังก็ให้คนไปถ่ายชุดว่ายน้ำจะดีกว่า” “คุณ...” หญิงสาวสะดุ้งโหยง ค้อนให้ตากล้องอย่างไม่พอใจ เธอจึงนั่งดี ๆ แล้วเปิดไหล่โชว์ผิวขาว อาทิตย์ถึงกับส่ายหน้า “ถ่ายอีกรอบ” “ฉันก็นั่งดี ๆ แล้วนี่นา คุณมีหน้าที่ถ่ายก็ถ่ายไปเถอะ” “ผมพยายามทำงานนี้ให้สำเร็จ บอกตรง ๆ นะ คนอ่านเขาสนใจแต่เสื้อผ้าที่คุณใส่ ไม่ได้ดูหน้าของนางแบบหรอก” อีตากล้องปากมาก อย่างนี้มันดูถูกเธอชัด ๆ

อัมมริตานักประวัตริศาสตร์ไปช่วยงานของดร.ทรงภพนักสมุทรศาสตร์อยู่ที่จังหวัดกระบี่ เธอมีเพื่อนชายชื่อชนาธิปหนึ่งคน วันหนึ่งพ่อของเธอไปเจอซากเรือโบราณจมอยู่ใต้มหาสมุทรและพวกเขาก็งมลงไปค้นหาซากวัตถุโบราณทางที่อยู่ใต้ผืนน้ำ ชนาธิปได้แหวนแก้มจอมขวัญอัญมณีโบราณล้ำค่าขึ้นมาจากใต้พื้นมหาสมุทรจึงเอามาให้อัมมริตาสวมใส่ แต่ว่า...เธอกลับถอดมันไม่ออก มันติดแน่นกับปลายนิ้วของเธอราวกับเป็นเนื้อเดียวกัน วันหนึ่งเธอขึ้นเรือไปกับพ่อเพื่อจะให้นักประชาน้ำดำลงไป แต่กลับถูกเรือประมงของพ่อค้าขายของเก่าปลุกปล้นสะดมวัตถุโบราณเสียก่อน อัมมริตาจมสู่ใต้ผิวน้ำคิดว่าต้องตายแล้วแน่ ๆ อัมมริตาฟื้นขึ้นมาในป่าผืนใหญ่ เธองงว่ามาอยู่ที่นี่ได้ยังไง หญิงสาวเกือบจะถูกสัตว์ป่าทำร้ายแต่ก็มีชายหนุ่มแปลกหน้าช่วยเธอเอาไว้เสียก่อน อัมมริตาไม่เข้าใจเลยในสิ่งที่เขาพูด และไม่มีรู้เลยว่าที่นี่เป็นที่ไหนกันแน่ จนกระทั่งเธออธิษฐานภายในใจว่าเขาให้ลูกติดต่อสื่อสารกับผู้คนที่นี่ได้ด้วยเถอะ เธอก็เข้าใจในสิ่งที่เขาพูดและรู้ว่าเขาชื่อ ‘ซาดัน’ และที่นี่คือเมืองสิงหล หรือประเทศศรีลังกาเมื่อประมาณหนึ่งพันสี่ร้อยปีก่อน