....ความรัก ความผูกพันธ์....ทั้งๆ ที่มีไปก็เจ็บปวด แต่กลับโหยหาและเรียกร้องมัน ผมไม่รู้ว่าตัวเองจะทนได้อีกนานแค่ไหน....แต่ว่า...แค่ครั้งเดียวก็พอ..แค่ครั้งเดียว ที่ผมจะได้เป็นที่ต้องการของใครสักคน.....

ทั้งที่ผมรักพี่....ยอมพี่ขนาดนั้น....แต่พี่กลับ..." "กูขอโทษ" ............ "มากับฉัน....ฉันจะปกป้องนายเอง กัญ" ........... "ให้โอกาสกูนะกัญ....ขอร้อง....ให้โอกาสกู..." "ผมยอมให้พี่ตั้งกี่ครั้ง...แต่พี่ก็ไม่เคยเลือกผม พอสักที...ผมเจ็บ..." "กูรักมึงกัญ...ขอร้อง...กลับมาหากู" "ถ้ารัก...แล้วพร้อมจะมีกัน...คำว่ารักของพี่ก็แค่คำพูดลอยๆ"

ผมก็แค่ใช้ชีวิตอย่างสงบสุขบนกองเงินกองทองก็แค่นั้น ผิดตรงไหนที่เราจะสนุกกับร่างกายของเราและใช้มันอย่างคุ้มค่า ผมไม่สนใจหรอกนะว่าใครจะว่าผมสำส่อนยังไง สำหรับผมทุกอย่างมันก็แค่เซ็กส์ จนกระทั่ง ผมท้อง...

ผมถูกเรียกว่าเสือ ความรักสำหรับผมมันไม่เคยมีอยู่จริง ผมไม่เข้าใจความรัก จนกระทั่ง ผมมาเจอมัน มันชอบโผล่เข้ามาให้เห็น ชอบมากวนประสาทเรียกร้องความสนใจ ชอบทำตัวน่ารำคาญ ขี้บ่น ผมไม่ชอบที่ไปไหนแล้วต้องเจอมันทุกที่ แต่รู้ตัวอีกที สายตาของผมก็คอยมอวหามัน ผมรู้แล้วว่าความรักอาจจะไม่ต้องใช้เวลา หัวใจของผมมันตัดสินแล้ว หนึ่งเดือนที่ได้รู้จักมัน มันทำให้ผมเปลี่ยนไป แต่ว่า "กูมีเมียแล้ว" สัส เจ็บว่ะ มึงมีเมียแล้วมึงมาจีบกูทำไมวะ พอแล้ว ความรักบ้าบออะไร ใครจะมีก็มีไป แต่ผมน่ะ พอแล้ว อย่าให้กูเจ็บไปมากกว่านี้เลย

"แฮปปี้เบิร์ด เดย์ทูยู..." ในวันเกิดครบรอบสี่ขวบของผมที่โรงเรียนอนุบาล คุณครูและเพื่อนๆ จัดงานเลี้ยงให้ผม ในวันนั้นคุณแม่ตั้งใจทอดลูกชิ้นปลาระเบิดอยู่หลายชั่วโมงจนได้มาให้พวกเพื่อนๆ กิน ผมมีความสุขมากตอนที่ได้กินของที่ชอบพร้อมเพื่อนๆ จนกระทั่ง ไอ้วาฬ เด็กใหม่ที่เข้ามาตอนอนุบาลวันแรก ตรงกับวันเกิดของผม และมันได้ทำเรื่องที่ร้ายแรงลงไป! ลูกชิ้นปลาระเบิดลูกสุดท้ายในจานที่มันควรจะเป็นของผม.... หมับ! "อร่อยจัง" มันแดกไปหน้าตาเฉยต่อหน้าต่อตาผมเลย!!! "แง้งงงงงงงงงงง!!!"

ผมรักเขา เขารักผม เรารักกัน ...แต่ทำไม... ....เปิดเผยไม่ได้.... .................................. ในคืนนั้นของวันจบการศึกษา พวกเราดื่มกันหนักมาก ทุกคนในรุ่น ทุกคนในห้อง เพื่อนของผมทุกคน เพื่อนของมันทุกคน ทั้งผม และ มัน ต่างก็เมาหนัก จนไม่มีสติ ไม่มี..... ปล่อยให้อารมณ์นำพา ถึงจะรู้ว่าคนตรงหน้าเป็นเพื่อนของตัวเอง เราทั้งสองคนก็อดใจไม่ไหว จนเรื่องทั้งหมด...จบลงที่เตียง

18 ปี....ที่ผมไม่เคยรู้มาก่อนว่าตัวเองมีพี่ชาย 18 ปีที่ผมใช้ชีวิตอย่างมีความสุขกับครอบครัว 18 ปีที่พี่ชายของผมถูกขังไว้ในห้องนั้น ผมขอโทษครับพี่คิน......ต่อไปนี้ผมจะดูแลพี่เอง ผมสัญญา................

ท้องฟ้า มักจะเป็น สีฟ้าเสมอแต่ก็มีบางครั้งที่มันมืดครึ้มและเป็นสีเทา.........ท้องฟ้ามันกำลังร้องไห้ในตอนนั้นผมรู้สึกเสียใจมาก.........ท้องฟ้ามันไม่เป็นสีฟ้าอีกแล้วหัวใจของผมก็เช่นกัน..................

เรื่องราวความโสมมที่ผมได้พบเจอมันก็เกิดขึ้นหลังจากที่ความรักจากคนหนึ่งที่มีให้กับผม....มันมากมายเสียจนผมทนไม่ไหวอยากจะตายไปจากคนนี้.....แต่ผมก็พยายามที่จะอยู่เพราะไม่อยากเห็นน้ำตาของเขา....คุณจิรันต์.....

(ภาคต่อจากนิยายเรื่อง อยากได้คนนี้เป็นผัว)ผมน่ะ.แค่รู้สึกว่ามันไม่เหมือนเคยประตูบานนั้นกลิ่นห้องที่ผมเคยอยู่ผ้าปูที่นอนและหมอนใบนั้นทั้งที่เมื่อก่อนผมเคยชอบมันแท้ๆ แต่ว่าตอนนี้ผมกลับไม่อยากจะอยู่ที่นี

สปอยก่อนว่าเรื่องนี้ไม่ต้องลุ้นไม่มีน้ำตาแตกไม่ฮาขำกรามค้างแต่เป็นแค่บทพิเศษเอาใจสาววายที่อยากเห็นมุม น่ารัก ดีๆ ของฟรานซ์ เอริเบียโต้ หลังจากที่เขาได้ปรับปรุงตัวใหม่เห็นฉากกุ๊กกิ๊กที่ไม่คิดว่าจะมี......

โอ๊ย! แค่เห็นแวบแรกก็อยากได้จนตัวสั่น…หึ! คนอย่างเฮเลน ถ้าอยากจะได้ยังไงก็ต้องได้ จะต้องให้กระชาก ลาก ดึง หรือ อ่อย ยังไง ผมก็จะทำ! พี่คอยดูผมเถอะนะ ถ้าวันนี้ผมเอาพี่ขึ้นเตียงไม่ได้อย่าเรียกผมว่าเฮเลน ยังไงผมก็จะเอาพี่เป็นผัวให้ได้!!

ผมชื่อลักยิ้มครับ ถึงชื่อจะดูมีความสุข แต่ชีวิตจริงบนโหดอันโหดร้ายนี้ผมเครียดสุดโต่งไปเลย! โลกของผมโคตรน่าเบื่ออยากมีสาวกรี๊ดบ้าง ทุกวันนี้ก็กรี๊ดนะ กรี๊ดแล้ววิ่งหนีอ่ะ โธ่มึงจะมีอะไรดีกับเขามั้ยเนี่ย

เมื่อความแค้นที่ถูกสะสมมาเป็นเวลานานกว่าเจ็ดปีได้เวลาที่จะระเบิดออกมา....แม้กระทั่งคนที่ดีที่สุดกลับกลายเป็นคนที่เลวที่สุด....เชื่อใจ....ซื้อสัตย์....ความรัก....ผมทิ้งมันไปแต่เจ็ดปีก่อนแล้ว....วันนี้ ผมมาเพื่อล้างแค้นเท่านั้น

เพียงครั้งแรกที่พบ....ใจก็สั่นสะท้าน.....อยากจะได้มา....ครอบครอง... ...ต้องได้...ต้องได้...ฉันเป็นเจ้าของ...เพียงผู้เดียว.... มิ๊กซ์.... คือชื่อของผม....ในวันหนึ่งที่ผมไปงานเลี้ยง...ผมได้เจอกับเขา...บุรุษรูปงามที่ใครๆ ก็หลงใหล..ตัวผมเองก็เช่นกัน....หากเราทั้งสองใจตรงกัน....มันคงจะดีไม่น้อย.... บอส... คือชื่อของผม....ผมตกหลุมรักเด็กคนหนึ่งในงานเลี้ยง...ใบหน้าหวาน...ตาคู่งามที่มองผม....ชั่ววินาทีสิ่งที่ผมคิดคือ....ผมต้องการ...คนๆ นี้....และจะได้ครอบครอง...แค่เพียงผู้เดียว.. ภายใต้เสียงเพลงอันไพเราะ....เหล่าเด็กนักเรียมากมายเต้นรำกันอย่างมีความสุข....ท่ามกลางความสุขนั้น...ตาคู่คมจ้องมองเด็กชายร่างบางไม่วางสายตา...ในอกซ้ายเรียกร้องหาเพียงแต่เขาเท่านั้น...เมื่อคราวทุกคนเต้นรำ...ชายคนร่างบางเดินออกไปจากงานเลี้ยงโดยไม่ร่ำลาใคร... "หึ....." นั่นคือเสียงของเจ้าของสายตาคม....ไม่มีใครรู้ว่าเขาคิดจะทำอะไร.... และหลังจากนั้น....ก็ไม่มีใครเจอร่างบางอีกเลย..... "อย่าทำ....ผมนะ..." "....ร้องอีกซิ...ร้องให้ฉันพอใจยิ่งกว่านี้..." "ฮึก....." ".....หึหึ...." "เป็นไง...ชอบมั้ย ชุดนี่ฉันออกแบบให้เธอคนเดียวเลยนะ.." "....." "หึ...จะไม่พูดงั้นซินะ..." "......" เพี๊ยะ!!! "โอ๊ยย!!" "หึ!...หลุดเสียงออกมาแล้วงั้นหรอ...." "ชะ....ช่วยผม....ด้วย....ฮึก...." "ใครช่วยมัน....ให้จำไว้....ว่าจะได้เป็นศัตรูกับฉัน....."

บอสคือชื่อของผม คนที่อกหักซ้ำแล้วซ้ำเล่า ผมเคยเชื่อในคำว่ารัก ตลอดอายุ 17ปีของผม.....แต่สุดท้าย ความศรัทธา และความเชื่อของผมก็ถูกเหยีบย่ำจนไม่เหลือชิ้นดีจากคนที่ผมรัก ผมตัดสินใจจะเลิกหวังลมๆ แล้งๆ กับความรัก แต่เมื่อผมพบเขา ใจของผมก็เต้นแรงอีกครั้ง

ผมเลี้ยงดูมันมาตั้งแต่เด็ก คอยจับตาดูมันมาตลอดหลายปีที่ผ่านมา...ความน่ารัก ใสซื่อของมัน ควรเป็นผมคนเดียวที่ได้เห็น แต่กลับไม่ใช่..เพราะผมดันไปรู้ว่ามันปันใจไปให้น้องชายผม....ทั้งที่มันควรจะเป็นของผม...และผมจะไม่ยอม ไม่ว่าจะต้องทำยังไง ผมก็จะ....ลากมันมาอยู่กับผมตราบชั่วนิรันด์....

ทั้งชีวิตที่ต้องดิ้นรนของฉัน มีใครเคยรู้บ้าง...ไม่มี....ไม่มีเลย...แล้วถ้าวันหนึ่งฉันไม่อยากดิ้นรนเพื่อมีชีวิตรอดขึ้นมา....ถ้าวันหนึ่งฉันยอมแพ้ล่ะ...หึ....ไม่มีวันนั้นหรอก ครอย่างฉันไม่ยอมแพ้ใครหรอก!

ผมแค่อยากมีชีวิตสบายๆ กินได้ นอนหลับ ไม่ต้องวุ่นวายกับใคร แต่พอได้เจอกับพี่มัน....ชีวิตผมแม่งสบายกว่าที่คิดไว้อีกครับ-0- "เฮีย อย่ามายุ่งได้ป่ะจะนอน" "ขอเฮียกอดหน่อยได้ป่ะ" "ไปซื้อขนมมาให้กินก่อนถึงจะให้กอด" "ได้จ้ะ"