พรหมลิขิตหรือผีผลักกันนะที่ทำให้เธอต้องมาฝึกงานที่บริษัทของเขา ผู้ชายอันตรายที่เธอพยายามหนีหน้าตั้งแต่เล็กจนโต ………………………“คุณใหญ่ เรียกพราวมีอะไรหรือเปล่าคะ” พราวฟ้าหน้าตื่นเช้าเข้ามาในห้องทำงานของธนาธรเพราะเลขาของเขาบอกว่าต้องการพบเธอด่วน“มีอะไรจะบอกผมหรือเปล่า” ชายหนุ่มยกสองมือขึ้นมาประสานกันแล้วค้ำค้างจองหน้าเธอคาดคั้นเอาคำตอบ‘ตายแน่ยัยโครเชต์ เรื่องอะไรหล่ะทีนี้ เธอมีเรื่องปิดบังเขาเยอะซะด้วยสิ เขาไปรู้เรื่องอะไรมานะ’ หญิงสาวเหงื่อซึมออกจากไรผมทั้งที่ห้องนี้อุณหภูมิเย็นเฉียบแท้ ๆ หญิงสาวเผลอกัดริมฝีปากเพราะคิดหนัก แต่กลับเป็นท่าทางที่เย้ายวนจนชายหนุ่มต้องลุกขึ้นจากเก้าอี้แล้วเดินมาหยุดอยู่หลังหญิงสาวโดยที่เธอไม่ทันจะรู้ตัว“กำลังคิดหาคำตอบหรือข้อแก้ตัวหล่ะ”เธอสะดุ้งก่อนจะหันมาตามเสียงกระซิบข้างหู เขาใช้สองมือท้าวไว้ที่โต๊ะดันหญิงสาวให้อยู่ในท่ากึ่งยืนกึ่งนั่ง หากคนอื่นที่ไม่รู้ว่าเขากำลังต้อนเธอให้จนมุม อาจเข้าใจผิดว่าเขากำลังจะจับสาวน้อยตรงหน้ากินก็ได้‘หอม ตัวเธอมีกลิ่นหอมคุ้น ๆ ที่เขาจำได้ไม่มีทางลืม แค่ได้กลิ่น อารมณ์ดิบเถื่อนของเขาก็ร้อนลุ่มไปหมด’~~~ ก๊อก ก๊อก ก๊อก ~~~ “คุณธนาธรคะ คุณเหมือนฝันขอเข้าพบค่ะ”“เข้ามาได้” เขาหัวเสียไม่น้อยที่มีคนมาขัดจังหวะ แต่ก็ยอมเอื่อยให้เข้ามาได้พราวฟ้าได้จังหวะขอตัวออกไปข้างหน้าสวนทางกับหญิงสาวหน้าสวยนัยตาคมที่เดินผ่านหน้าเธอไป ไม่สนใจจะทักทายกันด้วยซ้ำ