หลังจากที่ฉันไปทำงานที่บาร์แห่งหนึ่งใกล้มหาวิทยาลัย จู่ ๆ ก็มีผู้ชายที่ไหนไม่รู้กระชากฉันเข้าไปในห้อง เขาพยายามจะประทับริมฝีปากลงมา แต่ฉันตกใจและพยายามขัดขืน จนกระทั่งเขาถามว่า“บรรลุนิติภาวะรึยัง” ฉันเลยตอบไปว่า“สิบเก้า” พอพูดจบ เขาก็ประทับริมฝีปากลงมาอีกครั้ง จนทำให้ฉันเริ่มเคลิ้มไปกับจูบของเขา เขาอุ้มฉันขึ้นแล้วพาเดินมาที่เตียง โดยที่ตอนนี้ริมฝีปากเขายังประกบฉันอย่างดุดัน เขาค่อย ๆ วางฉันลง แล้วถอดเสื้อผ้าของตัวเองออก จนตอนนี้เหลือเพียงกางเกงสแล็กสีดำ ก่อนจะก้มลงมาประกบจูบฉันอีกครั้ง อีกมือหนึ่งกำลังรูดซิปกางเกงของเขาเอง ตอนนี้ร่างกายของเขาไม่มีเสื้อผ้าเหลือแม้แต่ชิ้นเดียวจากนั้นเขาก็ล้วงมือมาปลดกระดุมกางเกงของฉัน โดยที่ปากยังแนบชิดกับฉันอยู่ ฉันเห็นเขากำลังปลดกระดุมกางเกง จึงจับมือเขาไว้ “ป้องกัน” เขาพูดตอบกลับมา“คุณไม่ท้องหรอก ผมเป็นหมัน” ฉันเลยดึงมือออก จากนั้นเขาก็ค่อย ๆ สอดใส่เข้ามาจนสุด ในใจตอนนั้นฉันรู้สึกเจ็บมาก ไม่รู้ว่าหลับไปตอนไหน พอตื่นมาอีกทีก็เห็นผู้ชายเมื่อคืนกำลังนอนอยู่ข้าง ๆ ฉัน จึงค่อย ๆ รีบลุกออกจากเตียงอย่างเบาที่สุด แต่เขาก็ตื่นขึ้นมาเสียก่อนเขาลุกขึ้น หยิบกระเป๋าสตางค์ แล้วดึงการ์ดใบเล็กสีดำออกมา โยนให้ฉัน พร้อมพูดว่า“ถือว่าแค่นี้คงชดเชยเมื่อคืนพอนะ” หลังจากที่เทอเดินออกไปแล้วไวท์ก็ได้แต่คิดในใจว่า ก็แค่ผู้หญิงแค่เห็นแก่เงินแบบนี้..

เสือวิศวะปีสี่ที่ไม่เคยจริงจังกับใครดันเสียอาการเพราะผู้หญิงที่ไม่ใช่สเปค ความสัมพันธ์ที่เริ่มจากคืนเดียวกลับกลายเป็นความหวงแบบไม่มีสถานะ เขาไม่เคยตามใครแต่กับเธอ…เขาไม่ยอมปล่อย

สวนดอกไม้บางแห่ง ไม่ได้เป็นของคนที่ดูแลมันอยู่และสวนดอกไม้แห่งนี้ก็เป็นหนึ่งในนั้นบนกระดาษพินัยกรรมเก่า ๆที่ถูกเก็บไว้ในลิ้นชักไม้มีข้อความสั้น ๆ เขียนไว้ชัดเจนเกินกว่าจะทำเป็นไม่เห็นสวน อชิฟลอราจะตกเป็นของผู้สืบทอดก็ต่อเมื่อเขามีคู่ชีวิตหรือผู้หญิงที่ยอมใช้ชีวิตอยู่ในสวนแห่งนี้ในฐานะคนของเขาอย่างเปิดเผยไม่มีคำว่าสามีภรรยาแต่ทุกคนที่อ่านเข้าใจความหมายของมันตรงกันดีถ้าไม่มีผู้หญิงคนนั้นสวนต้องถูกขายและกลายเป็นของคนอื่นหลายปีที่ผ่านมาเจ้าของสวนเลือกจะเงียบเลือกจะเลี่ยงและเลือกจะไม่ให้ใครอยู่ “นานเกินไป”จนกระทั่งวันหนึ่งผู้หญิงคนหนึ่งที่ไม่ได้รู้อะไรเลยเกี่ยวกับพินัยกรรมเดินเข้ามาในสวนแห่งนี้เพราะชีวิตของเธอไม่มีที่ไปแล้วเธอไม่ได้มาเพื่อเป็นเจ้าสาวไม่ได้มาเพื่อรักษาสวนแล้วยิ่งไม่ได้มาเพื่อเป็นทางออกของใครแต่การมีอยู่ของเธอกำลังทำให้คำว่าเจ้าสาวสวนดอกไม้ไม่ใช่แค่ข่าวลืออีกต่อไปนี่ไม่ใช่เรื่องของความเชื่อไม่ใช่เรื่องของโชคชะตาแต่เป็นเรื่องของการเลือก เลือกจะพูดความจริงหรือเลือกจะใช้ใครบางคนเพื่อรักษาสิ่งที่ตัวเองรักไว้และเมื่อถึงวันที่ความจริงเปิดออก จะไม่มีใครหนีคำว่า“เจ้าสาวสวนดอกไม้”ไปได้เลยสักคน

“ธันวา” มาเฟียหนุ่มผู้เย็นชา คิดเพียงแค่ครอบครองทุกอย่างที่ต้องการ — และ “อัญชัน” ก็เป็นหนึ่งในนั้น เธอถูกบีบบังคับให้เป็นหญิงในอาณัติของเขาเพื่อชดใช้หนี้ของพ่อ แต่ยิ่งเขาพยายามกักขังเธอไว้เท่าไร หัวใจของเขากลับถูกพันธนาการด้วยโซ่เสน่หาที่มองไม่เห็น