"เธอมันหน้าเงิน...." "โลกมันหมุนด้วยเงินคุณไม่รู้หรอ?" #เลิกยุ่งที่แปลว่ายุ่งเหอะ!!! ผู้หญิงอะไรวะน่ารำคาญชิปห*ย วุ่นวายอยู่ได้ทุกวันไม่เหนื่อยบ้างหรอ? อยากให้เอาการเอางานมากนัก ก็มาให้เอาก่อนดิ่ กล้าไหมล่ะ? ผู้ชายบ้าอะไร รวยซะเปล่าแต่กลับทำตัวไม่เป็นผู้เป็นคนกับคนอื่นเขาบ้างเลย นี่ถ้าไม่รับปากกับครอบครัวเขาไว้นะป่านนี้คงชิ่งหนีไปหางานใหม่ทำแล้ว อยากให้ออกนักก็จ่ายเงินมาก่อนสิ คนอื่นเค้าก็มีภาระเหมือนกันนะ

ตามตื้อ ตามจิก ตามรังควาน เป็นแค่เด็กข้างบ้านไม่ใช่แม่ ไม่ใช่เมีย มาตามทีไรวงเหล้าแตกทุกที รู้พิกัดกูทุกที่... แมร่งเป็นจีพีเอสหรือไงวะ เกริ่นนำ ตามตื้อ ตามจิก ตามรังควาน เป็นแค่เด็กข้างบ้านไม่ใช่แม่ ไม่ใช่เมีย มาตามทีไรวงเหล้าแตกทุกที รู้พิกัดกูทุกที่... แมร่งเป็นจีพีเอสหรือไงวะ "เฮียอรรถจะไปไหน? วันนี้ม๊าเฮียให้ลี่ตามไปด้วย" "จะไปเตะบอล จะมาด้วยทำไม เกะกะ" รำคาญชิปหาย ม๊าแมร่งก็ให้ท้ายยัยเด็กข้างบ้านคนนี้นัก หมดกันอุตส่าห์แอบย่องมาแบบเงียบสุดๆ แล้ว นี่ก็กะจะไม่ให้กูไปมีความสุขที่ไหนได้เลยนะแม่คุณ "ไม่ได้! ถ้าเฮียไป ลี่ก็ต้องไปด้วย!" มีเฮียอรรถที่ไหน มีลี่ที่นั่น จำเอาไว้ ________________________________ "แค่ยอมเป็นแฟนลี่มันยากตรงไหน? ป๊าม๊าลี่กับป๊าม๊าเฮีย ก็เห็นดีเห็นงามอยากให้ดองกัน ก็บอกแล้วไงลี่รับนิสัยเฮียได้หมด ...หรือเฮียยังติดขัดตรงไหนอีก?" "ติดที่ไม่ได้ชอบ ไม่ได้รักไงลี่ ...แค่นี้ไม่เข้าใจหรอ?" "ไม่ได้รัก? แต่เฮียกำลังจะเอาลี่อยู่เนี่ยนะ!" "เธอเดินมาเสนอตัวให้เฮียเองนะลี่" [คำชี้แจง] *** นิยายเรื่องนี้เป็นเพียงแค่จินตนาการของผู้แต่ง ไม่ได้มีเจตนาจะพาดพิงถึงสิ่งใดสิ่งหนึ่ง หรือบุคคลใดบุคคลหนึ่ง ชื่อ สถานที่ หรือฉากประกอบ ในเนื้อเรื่อง เป็นเพียงแค่จินตนาการของผู้แต่งเท่านั้น ในเนื้อหาอาจมีคำพูด หรือการกระทำของตัวละคร ที่อาจส่อเจตนาในแง่ลบ รวมทั้งเนื้อหาเรท 18+ ท่านผู้อ่านโปรดใช้วิจารณญาณในการเสพสื่อ เพื่อความบันเทิงเพียงเท่านั้น ห้ามนำเนื้อหาไปเผยแพร่ หรือคัดลอกเนื้อหาโดยที่ไม่ได้รับอนุญาตเด็ดขาด เขียนโดย ปาจามาศ

“แต่งเมื่อไหร่กันล่ะคะ หนิงจะได้เตรียมตัว...” “ฉันจะแต่งวันไหนแล้วมันเกี่ยวอะไรกับเธอ” ร่างสูงเบือนหน้าหนีออกทางหน้าต่าง เขาไม่อยากจะมองใบหน้าเปื้อนคราบน้ำตาของคนที่กำลังเรียกร้องสิทธิ์ที่ไม่ควรจะได้ เขากับหล่อนมาได้เท่านี้ แต่ก็ปฏิเสธไม่ได้ว่าเรื่องทายาทก็สำคัญ ไม่ว่าจะเกิดมาจากผู้หญิงคนไหน เขาก็คือสายเลือดของรักษ์สุขเกษม นั้นคือสิ่งที่เขาต้องการ “ทำหน้าที่ของเธอให้ดีที่สุด เด็กคนนี้เขาจะได้ทุกอย่าง ไม่แพ้ลูกในสมรส” นันนลินทร์เงียบไปครู่หนึ่ง หล่อนหน้าชาไปกับคำพูดจากปากเขา หล่อนตัดพ้อเขาทางสายตา คิดไม่ถึงว่าจะได้ยินคำคำนี้จากเขา หล่อนไม่อยากเจรจาต่อความยาวสาวความยืดกับเขาในตอนนี้ หล่อนแค่ขอเวลาคิด แต่แน่นอนว่าเจตนาของหล่อนนั้นไม่ได้ต้องการให้ตัวเองและลูกในท้องยุ่งเกี่ยวกับผู้ชายที่ชื่อธาฎา รักษ์สุขเกษมได้อีกต่อไป หล่อนเจ็บเกินกว่าจะทนเห็นเขา ในวันที่เขาไล่หล่อนออกไปจากชีวิต แล้วพรากลูกไปดูแลเพียงผู้เดียว

"เธอจะเอาสินสอดเท่าไหร่แค่บอกมา เฮียให้ได้หมด แต่ขอร้องว่าอย่าไปไหนอีก จะหนีเฮียแล้วประชดด้วยการกลับไปหาแฟนเก่ามันได้หรอ แล้วกับไอ้นั่นน่ะ บอกตามตรงเฮียอยากจะซัดหน้ามันตอนนี้เลย ...หมั่นไส้" [โปรดใช้วิจารณญาณในการอ่าน เนื้อหาและภาพประกอบที่นำมาเล่าเป็นเพียงจิตนาการของผู้แต่งเท่านั้น] ----- **ปล.เนื่องจากมีการปรับเปลี่ยนพล็อต จึงต้องขอรีไรท์เพื่อป้องกันการสับสนก่อนนะคะ [คำชี้แจง] *** นิยายเรื่องนี้เป็นเพียงแค่จินตนาการของผู้แต่ง ไม่ได้มีเจตนาจะพาดพิงถึงสิ่งใดสิ่งหนึ่ง หรือบุคคลใดบุคคลหนึ่ง ชื่อ สถานที่ หรือฉากประกอบ ในเนื้อเรื่อง เป็นเพียงแค่จินตนาการของผู้แต่งเท่านั้น ในเนื้อหาอาจมีคำพูด หรือการกระทำของตัวละคร ที่อาจส่อเจตนาในแง่ลบ รวมทั้งเนื้อหาเรท 18+ ท่านผู้อ่านโปรดใช้วิจารณญาณในการเสพสื่อ เพื่อความบันเทิงเพียงเท่านั้น ห้ามนำเนื้อหาไปเผยแพร่ หรือคัดลอกเนื้อหาโดยที่ไม่ได้รับอนุญาตเด็ดขาด *** ชเวจีอู

พนักงานในโรงแรมอย่างรมิตา มีแต้มบุญมากสุดก็แค่เมียน้อย ที่เจ้าของโรงแรมยังเก็บเธอเอาไว้ก็เพราะต้องการเลือดเนื้อเชื้อไขของเขาเอาไว้สืบสกุล และลูกชายคนนี้ของปราณภพจะมีแม่ชื่อแพรพลอยภรรยาตามกฎหมายของเขาา

"ขวัญจะอยู่ที่นี่ ต่อให้คุณจะไม่ต้องการ สิ่งเดียวที่ทำให้ขวัญอยากอยู่ต่อก็คือลูก" "ดี งั้นเธอก็ไปอยู่เรือนเดียวกันกับพวกแม่บ้านนู่น! มันคงเหมาะกับคนอย่างเธอ และจำเอาไว้เลยว่าตาหนูเขาเป็นลูกฉันคนเดียว"

หลอกลวง ...ผู้หญิงคนนั้นคือพี่สาวแฟนท์ เฮียจะเอาทั้งพี่ทั้งน้องไม่ได้!!! [คำชี้แจง] *** นิยายเรื่องนี้เป็นเพียงแค่จินตนาการของผู้แต่ง ไม่ได้มีเจตนาจะพาดพิงถึงสิ่งใดสิ่งหนึ่ง หรือบุคคลใดบุคคลหนึ่ง ชื่อ สถานที่ หรือฉากประกอบ ในเนื้อเรื่อง เป็นเพียงแค่จินตนาการของผู้แต่งเท่านั้น ในเนื้อหาอาจมีคำพูด หรือการกระทำของตัวละคร ที่อาจส่อเจตนาในแง่ลบ รวมทั้งเนื้อหาเรท 18+ ท่านผู้อ่านโปรดใช้วิจารณญาณในการเสพสื่อ เพื่อความบันเทิงเพียงเท่านั้น ห้ามนำเนื้อหาไปเผยแพร่ หรือคัดลอกเนื้อหาโดยที่ไม่ได้รับอนุญาตเด็ดขาด ***

เขาคงคิดว่าความผิดพลาดในคืนนั้นจะซื้อได้ด้วยใบทะเบียนสมรส ทว่ากับเธอไม่ใช่... ยิ่งอยู่ด้วยกันก็ยิ่งอึดอัดเมื่อเธอเป็นได้แค่เงาของใครบางคน ​   "หน้าที่การงานของผม ครอบครัวและสังคมที่ผมอยู่ จะมองยังไงถ้ารู้ว่าผมทำผู้หญิงท้องแล้วไม่มารับผิดชอบ พ่อกับแม่ของผมคงโดนชาวบ้านแถวนี้ถอนหงอกกันให้วุ่น " 'หมอกันต์' หนุ่มหล่อวัย 30 ปี ศัลยแพทย์หนุ่มหล่อเพอร์เฟคเจ้าของธุรกิจโรงพยาบาล ดีกรีลูกท่านผู้ว่าฯ เมืองจันท์ ต้องมารับบทบาทคุณพ่อมือใหม่ทั้งๆ ที่มันไม่ได้เกิดขึ้นจากความตั้งใจทั้งสองฝ่าย     "อ่อ! อย่างนี้สินะ... คุณก็เลยต้องมารับผิดชอบชีวิตบัวกับลูก เพียงเพราะคุณและครอบครัวของคุณหน้าบางจนเกินกว่าจะยอมรับผิดใช่ไหม? ที่จริงคุณไม่ต้องลำบากใจขนาดนั้นก็ได้ค่ะ บัวจะไม่บอกใครว่าใยไหมมีพ่อแบบคุณ" 'ใยบัว' สาวสวยวัย 26 ปี คุณแม่ลูกหนึ่งที่อุตส่าห์หอบลูกหนีความอับอายมาไกลถึงภาคใต้ ทว่าดันมีคนตาดีมาเจอเสียก่อน แล้วจู่ๆ ก็จับพลัดจับผลูมาจดทะเบียนสมรสกับพ่อของลูก ทั้งที่ไม่ได้รักกันหนำซ้ำยังอยู่เป็นเงาของใครอีกคนของเขา         "ผมก็ไม่ใช่คนใจร้ายใจดำอะไร ถึงขนาดจะไม่รับผิดชอบลูกในไส้ของตัวเอง" [หมอกันต์] .........     "ถ้ามันลำบากคุณก็อย่าฝืนเลยค่ะ เราอยู่กันสองคนแม่ลูกได้" [ใยบัว] ..........           [คำชี้แจง] *** นิยายเรื่องนี้เป็นเพียงแค่จินตนาการของผู้แต่ง ไม่ได้มีเจตนาจะพาดพิงถึงสิ่งใดสิ่งหนึ่ง หรือบุคคลใดบุคคลหนึ่ง ชื่อ สถานที่ หรือฉากประกอบ ในเนื้อเรื่อง เป็นเพียงแค่จินตนาการของผู้แต่งเท่านั้น ในเนื้อหาอาจมีคำพูด หรือการกระทำของตัวละคร ที่อาจส่อเจตนาในแง่ลบ รวมทั้งเนื้อหาเรท 18+ ท่านผู้อ่านโปรดใช้วิจารณญาณในการเสพสื่อ เพื่อความบันเทิงเพียงเท่านั้น ห้ามนำเนื้อหาไปเผยแพร่ หรือคัดลอกเนื้อหาโดยที่ไม่ได้รับอนุญาตเด็ดขาด ***    **นิยายเรื่องนี้แยกออกมาจากเรื่องของพี่นาฟกับปิ่นหยกนะคะ สำหรับใครที่อยากรู้ที่มาเรื่องนี้ให้ลองไปอ่านเรื่อง "พี่ไม่เอาไง... แต่จะเอาหนู" แต่สำหรับคนที่ไม่อยากกลับไปอ่านก็ไม่ต้องเป็นกังวลนะคะ เพราะไรท์จะค่อยๆ อธิบายเป็นฉากๆ ไป ตรงส่วนที่คิดว่ารีดเดอร์ไม่น่าจะรู้ค่ะ**      

บทนำ     ‘เฮียสอบติดแล้วนะผิง เย็นนี้ไปเลี้ยงฉลองกันหน่อยไหม?’   ‘จริงหรอเฮีย เย้ๆๆ ....ดีใจด้วยนะ แฟนผิงเก่งที่สุดเลยยย’   ‘อีกหน่อยก็คงต้องย้ายไปอยู่หอแล้วล่ะ’   ‘……’   ‘ไม่เอาหน่า สัญญาว่าเฮียจะกลับมาหาบ่อยๆ เลย’   ‘จริงๆ นะ’   ‘จริงสิ หึหึ ...เป็นเด็กดีและก็ตั้งใจเรียนนะรู้ไหม?’   ‘เฮียสัญญานะ ว่าจะโทรคุยกับผิงทุกคืนก่อนนอน’   ‘สัญญาสิ ต้องโทรมาอยู่แล้ว’   ‘ถ้าเฮียเรียนอยู่ใกล้บ้านก็ดีสิ เราจะได้เจอกันทุกวัน’   ‘พอถึงช่วงวัยหนึ่ง เราก็ต้องแยกย้ายกันไปเติบโต ไปทำตามความฝันของตัวเองก่อน.... แล้วค่อยกลับมาเจอกันอีกครั้งไง พอถึงวันนั้นเราจะได้อยู่ด้วยกันนานเลย’   ‘ผิงรักเฮียนะ ฮึกก~’   ‘เฮียก็รักผิง ไม่งอแงนะ โอ๋ๆๆ’     บรรยากาศยามเย็นหลังเลิกเรียน ในช่วงที่พระอาทิตย์กำลังจะค่อยๆ ลับหายไปแบบนี้ มีเด็กสาวเพื่อนซี้สองคนยังอยู่ในชุดนักเรียนมอปลาย ปล่อยเสื้อลอยชายนั่งเล่นอยู่แถวบริเวณอ่างเก็บน้ำขนาดใหญ่ อ่างเก็บน้ำบางพระสถานที่ขึ้นชื่อเรื่องความสวยงามทางธรรมชาติ และเป็นแหล่งท่องเที่ยวในจังหวัดชลบุรี ท่ามกลางผู้คนมากมายที่มาสูดอากาศบริสุทธิ์ของสถานที่แห่งนี้ บางคนมาเพื่อชมบรรยากาศ บางคนก็มาวิ่งออกกำลังกายหรือแม้กระทั่งนำจักรยานมาปั่นแถวนี้ก็มี รวมทั้งเด็กสาวมัธยมปลายสองคนที่นั่งหย่อนก้นชมความงามของธรรมชาติสรรค์สร้างที่แนวตั้งรับของสันเขื่อน “นั่งหงอยเป็นแมวซึมเศร้าอะไรอีกล่ะมึง?” เพื่อนซี้ที่นั่งข้างๆ กันอีกคนมานาน สังเกตใบหน้าบูดบึ้งของเพื่อนมานานแล้วตั้งแต่กลับมาจากโรงเรียน “เปล่า” ขนมผิงตอบเพื่อนไปแบบนั้น ทั้งๆ ที่สีหน้ามันฟ้องว่าเธอกำลังคิดวกวนอยู่กับเรื่องอะไรบางอย่างอยู่ ตั้งแต่เปิดเทอมมาได้ไม่กี่วันแล้ว ขนมผิงกับแฟนท์เป็นเพื่อนสนิทกันตั้งแต่อนุบาลแล้ว ไม่ว่าจะทุกวัยไหนสองคู่ก็จะไปเรียนที่เดียวกันเสมอ จนกระทั่งเข้าเรียนชั้นมัธยมปลายก็ยังเรียนที่เดียวกันอยู่เหมือนเดิม “แน่หรอวะ? เอาดีๆ” “ก็ไม่มีอะไร” “อืม... ไม่มีก็ดีแล้ว” แฟนท์พอจะเดาได้ว่าเพื่อนสนิทของตัวเองกำลังนั่งคิดเรื่องอะไรอยู่ ทว่าก็ไม่อยากจะเซ้าซี้เพื่อนให้รำคาญ ทั้งคู่นั่งเหม่อมองวิวรอบอ่างไปอย่างนั้นเป็นเวลาเกือบๆ ชั่วโมงได้ ตั้งแต่ลงจากรถรับส่งนักเรียนได้ ก็พากันขับรถจักรยานยนต์มาที่นี่เลย โชคดีที่จอดรถไว้หน้าปากซอยแถวบ้าน เลยไม่ต้องแวะเข้าบ้านให้ใครเห็น ไม่อย่างนั้นก็คงจะโดนใช้งานให้ช่วยขายของที่ร้านต่อแน่ๆ “อีกไม่กี่วันเราจะสอบเสร็จกันแล้วนะเว้ย มึงไม่ดีใจหน่อยหรอวะ? เราจะได้ไปเรียนมหา’ ลัยแล้วนะ อิสระใกล้เราเข้ามาทุกทีแล้วนะเว้ยผิง” “อืมมม” ขนมผิงพยักหน้ารับเบาๆ ตอบเพื่อน “แล้วนี่มอที่มึงยื่นสมัครไป เขาประกาศผลยังวะ?” “ยัง” “ขอให้มึงติดที่นั่นเถอะ อย่างน้อยมึงก็ได้เจอเฮียฉีอีกตั้งหนึ่งปีเลยนะ” เฮียฉีที่แฟนท์กำลังพูดถึงอยู่ก็คือแฟนของเพื่อนสนิทคนข้างๆ นี้ ขนมผิงคบกับชายหนุ่มรุ่นพี่ที่โรงเรียนอยู่คนหนึ่ง ซึ่งห่างกับเธอ 3 ปี เธอคบกับเขามาได้ 3 ปี จากนั้นพอขึ้นมอปลาย แฟนหนุ่มของขนมผิงก็เข้ามหา’ ลัยไปแล้ว ถ้าหากขนมผิงสอบติดที่เดียวกันกับฉีเรียนอยู่ ขนมผิงก็จะเข้าปีหนึ่งส่วนฉีก็คงจะขึ้นปีสี่ แฟนท์หวังว่าเพื่อนของเธอคนนี้จะได้เจอกับฉีอีกครั้ง  “แม่งไม่ติดต่อกูมาเป็นชาติแล้วว่ะ ถ้าเตี่ยยอมให้กูเข้ากรุงเทพฯ ได้นะ ป่านนี้กูชวนมึงไปแล้วแฟนท์” ที่บอกว่าไม่ได้ติดต่อกันมาเป็นชาติ อันนี้ไม่เกินจริง เพราะตั้งแต่ฉีย้ายไปเรียนที่มหา’ ลัยในกรุงเทพฯ จากตอนแรกก็พอติดต่อมาหากันได้อยู่หรอก สักพักนานวันเข้าก็เริ่มห่างหายไป ตั้งแต่ที่ขนมผิงขึ้นมอปลายจนตอนนี้อีกไม่กี่วันสอบปลายภาคเสร็จ เธอก็จะเรียนจบชั้นมัธยมปลายแล้ว เป็นระยะเวลาเกือบๆ 3 ปีเหมือนกันที่ฉีไม่ติดต่อและไม่มีความเคลื่อนไหวผ่านทางโซเชี่ยลใดๆ เลย ซึ่งฉีเองตั้งแต่ขึ้นมหา’ ลัยไปแล้วก็ไม่เคยคิดอยากจะกลับมาบ้านเลยด้วยซ้ำ ขนมผิงไปบ้านหาป๊ากับม๊าของฉี เขาสองคนยังบ่นอยู่เลยว่าลูกชายบ่ายเบี่ยงไม่ยอมกลับมาเยี่ยมบ้านสักที มีแต่พวกท่านต้องขับรถเข้ากรุงเทพฯ ไปหาเอง “เออ... ก็จริงของมึง เฮ้ออ!! ตัดใจเถอะเพื่อน ต่อให้เขาเรียนหนักแค่ไหน ถ้าเราสำคัญเขาจะหาเวลาว่างให้เราเอง” แฟนท์เอื้อมมือขึ้นมาลูบหลังเพื่อนเป็นการปลอบ “คือไม่ได้อะไรหรอก ผ่านมาหลายปีแล้วกูก็พอจะเดาได้ ...แต่คือถ้าจะเลิกก็บอกมาตรงๆ ดิ่ ไม่ใช่หายไปแบบนี้ คนเขาก็รอไง แม่งไม่ชัดเจนอะไรสักอย่าง” “เอาหน่า การที่เขาหายไปมันก็ชัดเจนแล้วป้ะวะ ถือว่าเป็นประสบการณ์ป๊อปปี้เลิฟของมึงก็แล้วกัน”   จากนั้นทั้งคู่ก็ออยู่ในโลกส่วนตัวของตัวเองไป ขนมผิงยังนั่งมองบรรยากาศรอบๆ อ่างเก็บน้ำไปเรื่อยๆ ขณะที่แฟนท์หยิบโทรศัพท์ของตัวเองออกมาเล่นไปพลางๆ “เฮ้ยๆๆ อีผิง... มึงเข้าเฟสดูนี่ยัง?” “ดูอะไรของมึง? แล้วจะเสียงดังทำไมเนี่ย?” ขณะที่กำลังนั่งเงียบๆ กันอยู่ แฟนท์ก็ตะโกนโผลงผางขึ้นมาเสียงดัง จนคนแถวนี้ตกใจหันหน้ามามองกันหมดแล้ว “มึงดูนี่....” แฟนท์ยื่นโทรศัพท์ของตัวเองให้ขนมผิงดูบางอย่าง “แม่ง... แบบนี้ใช่ไหมวะ ที่เขาไม่ยอมติดต่อมาหากู?” "ทีนี้ชัดเจนเลยเพื่อน หายไปนานขนาดนี้... เฮ้อ! คราวนี้มึงก็จะได้เลิกหลอกตัวเองสักทีนะ" ขนมผิงดูหน้าฟีดเฟสบุ๊คของเพื่อนสนิทที่ตอนนี้มันมีการเคลื่อนไหวของใครบางคนอยู่ในนั้น หลังจากที่ห่างหายจากการติดต่อกับเธอมาเกือบปีได้แล้ว ตั้งแต่ที่เขาเข้าเรียนมหา’ ลัยไปแล้วก็เงียบหายไปเลย ช่วงแรกก็ยังพอจะได้คุยกันบ้างประปราย ทว่าหลังๆ มาบางทีก็อ้างว่าต้องปรับตัวหลายอย่าง และก็เริ่มเรียนหนักขึ้นไม่ค่อยมีเวลาตอบ แต่กระนั้นขนมผิงก็ไม่ได้ว่าอะไรอีกคน เพราะยังรักและยังอยากคบกันต่อ   ต่างคนต่างแยกย้ายกันไปเติบโตเพื่อกลับมาพบกันอีกครั้ง ทว่าคำคำนี้ที่เขาเคยพูดบอกกับเธอเอาไว้มันกลับดูไร้ค่าแล้วตอนนี้ “มึงโอเคป้ะวะ?” แฟนท์ถามเพื่อนสนิท ที่พอดูโทรศัพท์แล้วทำท่าเหมือนจะร้องไห้ออกมาแล้วตอนนี้ “ฮึกก... นี่ใช่ไหมคำตอบของเฮียน่ะ ที่บอกว่าไม่ว่างเป็นเพราะแบบนี้ใช่ไหม ฮือออ~~”  

เพราะรักคำเดียวที่ยังทน แต่เมื่ออีกคนยังไม่มูฟออนจากคนเก่า แล้วเธอจะอยู่ต่อทำไม "กลับมาไทยคราวนี้ จะมาหลอกอะไรหนูอีกล่ะ หรือโสดอีกแล้ว? เหอะ!.....คราวนี้จะกี่เดือน?" [หยก] ......... "หนูก็รู้ว่าเรื่องแบบนี้มันต้องใช้เวลาใช้ความรู้สึก แต่ก็ไม่ใช่เวลาพี่จะไม่รับผิดชอบหนูนะ" [นาฟ] .......... "ก็รู้แหละ ว่าน้องมันชอบผมมานานตั้งแต่สมัยเรียนแล้ว แถมตอนนั้นก็ดันเพิ่งโสดมาหมาดๆอ่ะนะ อ่อยไม่เลิกง่ายๆขนาดนี้สงสัยต้องเก็บเอามาพิจารณาดูสักพักก็ได้นี้หว่า เออ...... แต่ก็นั่นแหละ มันเป็นสักพักที่นานไปหน่อยแค่นั้นเอง" \'นาฟ\' หนุ่มหล่อวัย 28 ปี ดีกรีหนุ่มแสนเพอร์เฟคปริญญาเอก 2 ใบ เกียรตินิยมอันดับหนึ่งเหรียญทองจากบอสตัน ตัดสินใจกลับไทยมาสานต่อธุรกิจอสังหาริมทรัพย์ขนาดใหญ่ เจ้าของโครงการมากมายหลายแห่งทั่วเอเซีย "ก็รู้เหมือนกันแหละ ว่าทำดีให้ตายยังไงพี่มันก็ไม่ได้รักไม่ได้ชอบขึ้นมาเลยสักนิด รักจังเลยนะกับแฟนเก่าที่ยังลืมเค้าไม่ได้เนี้ยขนาดเค้าทำเจ็บยังจะรอเค้าอยู่อีก แล้วนี่ก็เหมือนกัน...... รักจังนะ รักคนที่เป็นไปไม่ได้เนี้ย เออ! โง่พอๆกันนั่นแหละ" \'หยก\' สาวสวยวัย 26 ปี สถานะเป็นรุ่นน้องสาขาเดียวกับนาฟตั้งแต่สมัยเรียนปริญญาตรีที่ไทย พ่วงสถานะคนคุยแต่ไม่ได้คบมาเป็นเวลาหลายปี ตลอดเวลาที่รู้จักกันกับเขา เธอเป็นเหมือนนักซับพอร์ตตัวน้อยทำหน้าที่ทุกอย่างได้เพื่อเขา .......แม้กระทั้งเรื่องบนเตียง [คำชี้แจง] *** นิยายเรื่องนี้เป็นเพียงแค่จินตนาการของผู้แต่ง ไม่ได้มีเจตนาจะพาดพิงถึงสิ่งใดสิ่งหนึ่ง หรือบุคคลใดบุคคลหนึ่ง ชื่อ สถานที่ หรือฉากประกอบ ในเนื้อเรื่อง เป็นเพียงแค่จินตนาการของผู้แต่งเท่านั้น ในเนื้อหาอาจมีคำพูด หรือการกระทำของตัวละคร ที่อาจส่อเจตนาในแง่ลบ รวมทั้งเนื้อหาเรท 18+ ท่านผู้อ่านโปรดใช้วิจารณญาณในการเสพสื่อ เพื่อความบันเทิงเพียงเท่านั้น ห้ามนำเนื้อหาไปเผยแพร่ หรือคัดลอกเนื้อหาโดยที่ไม่ได้รับอนุญาตเด็ดขาด ***