ร่วมรักวิปริตแห่งราชวงศ์ฮั่น เหยียนจี ผู้ครองเมืองโดยการฆ่าล้างพี่น้องสายเลือดเดียวกัน เพื่อตนจะได้เป็นใหญ่ บ้าตันหาราคะค้าประเวณี...เห็นสตรีเป็นดังของระบายกายอารมณ์ ......ในเมื่อยุคราชวงค์ฮั่นปกครอง

ณ ราชวงศ์ฮั่น1 ปีก่อนหน้านี้ได้เกิดสงครามสู้รบต่อเนื่องยาวนานถึง 6 เดือน ผู้คนสูญเสีย บาดเจ็บ และล้มตายไปกว่าครึ่ง ข้าวสารอาหารขาดแคลนทั้งในหมู่เหล่ากองทัพและชาวบ้านตาดำ ๆ ที่หลบซ่อนจากการฆ่าฟันในความโชคร้ายยังมีความโชคดีซ่อนอยู่ ท่านอ๋องน้อยมิได้ทอดทิ้งราษฎรในยามยากลำบาก ทรงจัดเตรียมกองกำลังทหารสองแสนนายกระจายไปทั่วดินแดน เพื่อทำหน้าที่คอยคุ้มกันชาวบ้านจากศัตรูส่วนพระองค์นั้นไม่ยอมฟังคำคัดค้านของเหล่าขุนนาง จึงนำทัพออกรบประจันหน้าสู้เอาเป็นเอาตาย ทั้งที่มีทหารฝีมือดีอยู่มาก แต่ท่านอ๋องน้อยกลับปรารถนาจะออกนำทัพด้วยพระองค์เองและสิ่งที่ไม่คาดคิดก็เกิดขึ้น สงครามที่ยืดเยื้อได้รับชัยชนะกลับมา ข่าวดีนี้ลือไปทั่วอย่างรวดเร็ว ชาวบ้านต่างยิ้มทั้งน้ำตาแต่ทว่ามีข่าวดีย่อมมีข่าวร้ายตามมาข่าวร้ายคือท่านอ๋องน้อยได้รับบาดเจ็บจนขาทั้งสองข้างพิการ ไม่อาจเดินได้ณ ศาลาดอกบัวแสงแดดอุ่นกระทบพื้นผิวน้ำในสระดอกบัวจนระยิบระยับ ศาลาตั้งอยู่ใจกลางสระงดงามเงียบสงบใบหน้าคมเข้มสมชายชาตรี คิ้วเข้มพาดเฉียง ดวงตาคมกริบดุจเหยี่ยว กรามแข็งแรงเด่นชัด กำลังนั่งอยู่บนรถไม้ทอดสายตาออกไปนอกศาลาอย่างไร้จุดหมาย มือทั้งสองวางทับขา ค่อย ๆ บีบแรงข่มลงบนหน้าตักท่านอ๋องน้อยทำเช่นนี้บ่อยครั้ง แต่ก็ไร้วี่แววความรู้สึกเจ็บใด ๆพระองค์จึงใช้แขนค้ำเก้าอี้ไม้เพื่อจะยืนขึ้นอีกครั้ง"ตุบ!" เสียงล้มดังขึ้นเพียงอึดใจ ร่างกายก็เอนลงนอนอยู่บนพื้นไม้"ทำไม... ทำไมกัน..." น้ำเสียงสั่นเครือดังขึ้นพระองค์นอนคว่ำหน้า สบถด้วยความน้อยใจที่ตนกลายเป็นคนไร้ประโยชน์ในขณะนั้น องครักษ์ไป๋มู่เดินเข้ามา เห็นท่านอ๋องอยู่ในสภาพน่าสมเพชเช่นนั้นไป๋มู่ยืนมองด้วยความเศร้า ดวงตาแดงก่ำโดยไม่รู้ตัว ก่อนจะกลั้นอารมณ์แล้วเร่งฝีเท้าเข้าไปพยุงพระองค์ขึ้นทันที"ท่านอ๋อง...""ท่านอ๋อง อย่าทำเช่นนี้อีกเลยขอรับ"ไป๋มู่คุกเข่าลงร้องขอ แม้จะไม่อาจเข้าใจความรู้สึกของคนที่ขาทั้งสองไม่อาจเดินได้ แต่เขารู้ดีว่าท่านอ๋องมีจิตใจอ่อนโยน หากตนไม่เข้มแข็งสมกับเป็นองครักษ์ข้างกาย เกรงว่าจะมีผู้ไม่หวังดีเข้ามาชักจูงไปในทางผิด"ช่างเถิด ข้าเป็นถึงรัชทายาท จะมัวมานั่งอ่อนแอเยี่ยงสตรีได้อย่างไร" เขาเอ่ยด้วยน้ำเสียงหดหู่และท้อแท้"ท่านอ๋อง ข้าได้ไปสืบหาหมอชาวบ้านผู้มีฝีมือ อยากลองพาท่านไปรักษาที่นั่นดูขอรับ"ไป๋มู่กล่าวด้วยน้ำเสียงเปี่ยมความหวัง"เจ้าหาหมอดี ๆ มาเกือบครบเก้าสิบเก้าคนแล้ว"เขาเอ่ยพลางก้มหน้านิ่ง ไม่รู้สึกตื่นเต้นใด ๆ กับคำว่า ‘หมอ’ อีกต่อไปจิ๊บ... จิ๊บ...ท่ามกลางความเงียบ เสียงนกน้อยร้องแจ้ว ๆ รอบศาลาเจ้านกน้อยสองตัวบินมาเกาะคานไม้ ตัวหนึ่งเป็นตัวผู้ ปีกของมันได้รับบาดเจ็บ ส่วนอีกตัวเป็นตัวเมียยืนอยู่ข้าง ๆ อย่างเป็นห่วงตัวผู้คายอาหารที่อยู่ในปากวางลงพื้น ส่งสัญญาณให้ตัวเมียกินก่อน แต่ตัวเมียกลับใช้ปากเขี่ยอาหารเป็นเชิงบอกให้ตัวผู้กินก่อน เพื่อจะได้มีแรงบินอีกครั้งขณะนั้นเอง เสียงกระพือปีกของนกเหยี่ยว นักล่าดังมาแต่ไกลเจ้านกตัวผู้รีบใช้ปีกอีกข้างดันตัวเมียออกไป ในเสี้ยววินาทีนั้นมันหันหน้ากางปีกข่มนักล่า ทั้งที่รู้ว่าสู้ไม่ได้ แต่ก็ยังปกป้องคู่ของมันสุดชีวิตทันใดนั้น นกเหยี่ยวใช้กรงเล็บกระแทกเจ้านกตัวผู้จนร่วงลงพื้น ก่อนจะคาบอาหารไปหน้าตาเฉยตัวเมียรีบบินลงมาหานกตัวผู้ที่นอนบาดเจ็บ มันค่อย ๆ ขยับเข้าใกล้ เพราะหวาดกลัวมนุษย์ที่นั่งอยู่บนรถไม้ท่านอ๋องเห็นดังนั้นจึงสั่งให้ไป๋มู่จับนกทั้งสองไปขังไว้ และให้ไป๋มู่ไปตามหมอหลวงมารักษาปีกของมันไป๋มู่รู้สึกประหลาดใจที่ท่านอ๋องสนใจนกสองตัวนี้ แต่ก็ไม่ได้เอ่ยสิ่งใด เพียงรับคำสั่งและรีบพาไปหาหมอหลวงทันที"แม้แต่นกยังไม่กลัวตาย ทั้งที่ปีกหัก... แล้วข้าเล่า ข้ามีปัญญา เหตุใดจึงต้องยอมแพ้ต่อโชคชะตาอันไม่ยุติธรรม"เขาเอ่ยอย่างหนักแน่น เหตุการณ์ของเจ้านกทำให้พระองค์คิดได้ยิ่งในช่วงเวลานี้ บ้านเมืองกำลังเริ่มฟื้นฟูการค้าอีกครั้ง พระองค์จึงคิดว่าควรลงไปยังถิ่นทุรกันดาร เพื่อช่วยเหลือชาวบ้านผู้ได้รับผลกระทบจากสงครามตัดภาพมาที่หมู่บ้านเขาสูงหมู่บ้านเขาสูงขึ้นชื่อว่าเป็นแหล่งราชาสมุนไพร และพืชหายากอีกหลายชนิดที่ยังไม่ถูกค้นพบ หมู่บ้านแห่งนี้ล้อมรอบด้วยภูเขาทั้งหมดสิบลูกและยังเป็นสถานที่ปลอดภัยที่สุดเมื่อเกิดสงครามขึ้นเพราะเหตุใดน่ะหรือ?ในสมัยหลายร้อยปีก่อน ภูเขาแห่งนี้ยังไม่มีผู้คนอาศัย ตำรากล่าวว่ามีชายผู้หนึ่งเป็นเทวดาลงมาจุติยังโลกมนุษย์ เขาสร้างที่พักอาศัยกลางหุบเขาที่ถูกล้อมรอบด้วยภูเขาทั้งสิบต่อมาผู้คนจึงเริ่มเข้ามาอยู่อาศัยบางตำนานกล่าวว่า ผู้ที่จะเข้ามาอยู่ในหมู่บ้านนี้ได้ ต้องผ่านการทดสอบโดยการหยดเลือดลงบนแท่นศักดิ์สิทธิ์แต่ปัจจุบัน แท่นศักดิ์สิทธิ์นั้นได้ถูกทำลายหายไปโดยไม่ทราบสาเหตุอย่างไรก็ตาม ทั้งหมดเป็นเพียงเรื่องเล่าผู้สืบทอดตำแหน่งหัวหน้าหมู่บ้านคนปัจจุบันคือ ท่านซุ่ยเหรินถึงเวลาต้องเปลี่ยนหัวหน้าหมู่บ้านแล้ว ทว่าซุ่ยเหรินมีบุตรสาวเพียงคนเดียว และบุตรสาวผู้นั้นกลับกลายเป็นหญิงไร้สติ มีความคิดเทียบเท่าเด็กหกขวบเมื่อหลายปีก่อน นางประสบอุบัติเหตุจนสติฟั่นเฟือน และเป็นเช่นนั้นมาจนถึงทุกวันนี้

นักออกแบบสาวทะลุมิติมายังราชวงศซาง ตั้งแต่ยัดนี่ชตาของนางก็เริ่มเปลี่ยนแปลงไป นางต้องต่อสู้กับสิ่งที่เหนือธรรมชาติไปพร้อมกับสามี ที่มีนามว่าจื่อหาน,,..................................... .............

สวี่หย่าถิง ลูกสาวมาเฟีย สุดโหดของ ฉงชิ่ง มณทล เสฉวน ถูกชายปริศนา 2 คนลักพาตัวมาที่โกดังเพื่อเรียกค่าไถ่เงิน 20,000 ล้านจากครอบครัวของเธอ สองข้อมือเฉียดสีกันไปมาเพื่อเอาชีวิตรอดถึงเจ็บแค่ไหนก็ต้องอดทน จนรอยข้อมือทั้งสองทะลอก หันเอียงมองด้านหลังจนปวดคอเมื่อหันกลับมา เธอก็ผงะตกใจ ชายคลุมหน้าทั้งสองตบหน้าเธอจนบวมช้ำ " คุยกับพ่อแกหน่อยไหม" สวี่หย่าถิง" พวกแกต้องการอะไร" "เงินแค่20000 ล้าน จากพ่อแก " สวี่หย่าถิง" ฮ่าๆๆๆ ฝันไปเถอะ" เธอยิบไฟเช็กในกระเป๋ากางเกงด้านหลัง ในขณะนั้นเธอก็ปลดเชือกได้ รีบวิ่งหนีไป....แต่ทางหนีนั้นถูกปิดตาย ยังไงก็ไม่รอด พวกมันวิ่งไล่ล่าเธอ อย่างบ้าคลั่งจนขาได้รับบาดเจ็บจากเศษขวดที่พวกมันโยนใสเธอจนเดินไม่ได้ ไหนๆก็ไหนไปแล้ว เธอไม่รอช้าเห็นถังน้ำมันข้างๆ รีบจุดไฟทันที " พวกแกฝันไปเถอะ แกจะไม่ได้อะไรเลย" ตูม!!!!

หญิงสาวจากยุคอนาคตประสบอุบัติเหตุและเสียชีวิต ทว่าฟ้าประทานพรให้เธอได้มาเกิดใหม่ในร่างของ "ซูหนิงเหยียน" หญิงแม่หม้ายที่เพิ่งสูญเสียสามีไปในยุคจีนโบราณ ซูหนิงเหยียนเป็นที่เลื่องลือในความโหดร้าย ดุร้ายแม้แต่กับลูก ๆ ของตนเอง แต่ทันทีที่หญิงสาวจากอนาคตเข้ามาแทนที่ ทุกอย่างก็เปลี่ยนไป เธอต้องดูแลลูกแฝดสามวัย 7 ขวบที่เคยหวาดกลัวเธอ อีกทั้งยังต้องเผชิญกับศัตรูรอบด้าน ไม่ว่าจะเป็นญาติพี่น้องที่หวังแย่งชิงทรัพย์สิน หรือขุนนางทรงอำนาจที่คิดว่าหญิงหม้ายเช่นเธออ่อนแอและพร้อมจะถูกกำจัด แต่เธอซึ่งมาจากยุคอนาคต กลับใช้สติปัญญา ความรู้ และความอ่อนโยน เอาชนะอุปสรรคเหล่านั้นไปทีละอย่าง

อันอันหญิงสาวนักศึกษาปีสองทะลุมิติมาแต่งงานกับชายยากจน นางเอกทะลุนิติมาในร่างคุณหนูผู้ถูกทอกทิ้ง "ไปซะ" ซูเหยาไล่ สาวใช้รีบลุกขึ้นวิ่งหนีออกห่างซูเหยาทันที ส่วนซูเหยาที่ยังสับสน ว่าทำไมรู้สึกว่าชื่อซูเหยามันช่างคุ้นหูเหลือเกิน เดินวนรอบ ๆ คิดแล้วคิดอีก จนภาพที่เธอเคยอ่านนิยายเมื่อสามปีที่แล้วผุดขึ้นมาในหัว "ฉันจำได้แล้ว" อันอันนึกออกทันที ที่แท้เธอก็ย้อนเวลามาอยู่ในร่างคุณหนูซูเหยาผู้ถูกทอดทิ้ง และถูกรังแกมานานหลายปี ในเมื่ออันอันได้มีโอกาสมีชีวิตอยู่ในร่างคุณหนูผู้น่าสงสาร อันๆเลยสัญญากับตัวเองว่าจะเปลี่ยนชตากรรมไม่ให้เป็นเหมือนในนิยาย สิ่งแรกที่นางจะทำคือเปลี่ยนแปลงตัวเองทั้งเสื้อผ้าหน้าผมให้กลับมาสวยเหมือนเดิม อันอันเริ่มจากการอาบน้ำขัดตัวให้ผิวพรรณนั้นผ่องใส เส้นผมยุ่งเหยิงก็ใช้สมุนไพรสระให้สะอาด พอกหน้าด้วย แป้งข้าวจ้าว+น้ำผึ้ง+น้ำนม ขัดขี้ไคลข้อศอกข้อเข่าให้สะอาดหมดจดทำให้ใบหน้าและร่างกายของซูเหยานั้นเริ่มสว่างไสวราวกับเทพธิดา แม้แต่เส้นผมของซูเหยาก็น่ามองมากแล้ว "คุณหนู...คุณอยู่ไหนเจ้าคะ" สาวใช้ผู้ซื่อสัตย์เรียกหาคุณหนูด้วยความตื่นตระหนกตกใจไปทั่วที่พักเก่า ซูเหยาที่กำลังอาบน้ำอย่างสบายตัวจึงหยุดชะงัดและฟังอย่างตั้งใจ "ใครเรียกข้า" ในขณะนั้นประตูอาบน้ำก็เปิดออกคนที่อยู่ตรงหน้าคือสาวใช้ผู้ซื่อสัตย์นางมีนามว่า จ้าวจ้าว นางรีบวิ่งกรู่เข้ามาหาด้วยความร้อนใจแสดงอาการสีหน้าไม่ค่อยดีนัก ซูเหยาบอกให้จ้าวจ้าวใจเย็น ค่อย ๆ พูด "คุณหนูตอนนี้...." จ้าวจ้าวกระซิบข้างหูเบา ๆ ตอนนี้น้องสาวต่างมารดากำลังเดินทางมาที่นี่ด้วยอารมณ์ฉุนเฉียว เฟิ่งจูถือไม้หน้าสามมาพร้อมกับสาวใช้อีก 5 คน จ้าวจ้าวกลัวว่าคุณหนูจะได้รับอันตรายเลยอยากให้ซูเหยาหนีไปให้ไกลจากที่นี่ ซูเหยาที่ได้ฟัง ก็ปฏิเสธพร้อมกับบอกจ้าวจ้าวว่า "ไม่ต้องกลัวข้าจะปกป้องเจ้าเอง" จ้าวจ้าวอึ้งไปพักนึงส่วนซูเหยาลุกพรวดจากอ่างอาบน้ำนม คว้าผ้าขนหนูมาพันตัวอย่างรวดเร็ว ซูเหยานั้นบอกให้จ้าวจ้าว ไปถ่วงเวลาที่หน้าที่พักไว้ก่อน อย่าเพิ่งให้สาวใช้เข้ามา